sersix έγραψε:Θα σου πω τι πιστεύω προσωπικά εγώ και κρίνε αναλόγως. Κατ' αρχήν και οι Φαρισαίοι που ήλεγχαν το Ναό του Σολωμόντος ήσαν αρκετά εξελληνισμένοι και αποδεικνύεται από τα Ελληνικά ονόματα που χρησιμοποιούσαν. Παρέμεναν πιστοί όμως στη παράδοσή τους. Οι Εβραίοι της διασποράς (Γαλιλαία, Αλεξάνδρεια) πολλοί από τους οποίους ήσαν πρόσφυγες από παλαιότερους εμφυλίους πολέμους στο Ισραήλ επεδίωκαν αλλαγή της θρησκείας (όσο το δυνατόν βέβαια) για το λόγο ότι η θρησκεία του Γιαχβέ είχε καταντήσει μοιρολατρεία και το μόνο που προσέφερε ήταν να οδηγεί το λαό τους σε περιπέτειες χωρίς αποτέλεσμα. Κυρίαρχη τάση εκείνους τους αιώνες ήταν η μίξη ελληνικών λατρειών με ντόπιες. Π.χ. του Οσιρη με τον Απι στο πρόσωπο του Σέραπι. Κατι ανάλογο προσπάθησαν να κάνουν οι ελληνίζοντες Εβραίοι της διασποράς (το είχαν επιχειρήσει και παλαιότερα σε συνεργασία με ελληνιστικές εξουσίες) "παντρεύοντας" ένα Ελληνα θεό όχι βέβαια με το το θεό των Εβραίων που απαγορευόταν η παράστασή του αλλά με το Μεσσία των Εβραίων. Αυτό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το ποιός θεός ήταν είναι αντικείμενο ενδιαφέρουσας συζήτησης και μπορούν να διατυπωθούν πολλές γνώμες. Αν ενδιαφέρεσαι πες τη δική σου!
Αν και ξεμακραίνουμε από το θέμα του νήματος ....
Σε γενικές γραμμές στα περισσότερα συμφωνούμε , αλλά θα διαφωνήσω σε ένα σημείο.
Έχω την εντύπωση ότι η ρήξη δεν οφείλεται στο ότι η θρησκεία του Γιαχβέ είχε καταντήσει μοιρολατρία.
Η ρήξη είναι ουσιαστικά του συγκριτιστικού πολυθεϊσμού ή/και
ενοθεισμού με τον μη συγκριτιστικό αποκλειστικό μονοθεϊσμό (
Exclusive monotheism) (δεν είμαι σίγουρος ότι μεταφράζω σωστά τους όρους) .
Υπάρχει διάχυτη μια λανθασμένη εντύπωση ότι ο Ιουδαϊσμός ευθύς εξαρχής ήταν μια αυστηρά μονοθεϊστική θρησκεία ( με την έννοια του Exclusive monotheism ). Ο Ιουδαισμός ουσιαστικά μπαίνει στον αποκλειστικό μονοθεϊσμό μετά από τις
μεταρρυθμίσεις που επέβαλε ο
βασιλιάς Ιωσίας (~ 639 μέχρι 608 π.Χ.) και έχουν σαν μανιφέστο το
Δευτερονόμιο.
Καταργούνται όλοι οι ναοί και πλέον ο θεός λατρεύεται μόνο σε έναν ναό, τίθενται υπό διωγμό όλες οι άλλες θεότητες και οι ενοθεϊστικές απόψεις.
Πριν από αυτές τις μεταρρυθμίσεις τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά .... για παράδειγμα ο Yahweh είχε σύζυγο την Asherah (!) (κατά τα πρότυπα άλλων ζευγαριών αρχαίων θεοτήτων ) ..... που δεν είναι άλλη από την
Αστάρτη [According to Mark Smith's "The Early History of God", Astarte may be the Iron Age (after 1200 BC) incarnation of the Bronze Age (to 1200 BC) Asherah.][ από το άρθρο την Asherah : although Ashtart is clearly linked to the Mesopotamian Goddess Ishtar. She is also called Elat (the feminine form of El; compare Allat) and Qodesh 'Holiness'.](ένα μικρό απόσπασμα απο το σχετικό άρθρο , για περισσότερα εδώ
http://en.wikipedia.org/wiki/Asherah )
The goddess Asherah, whose worship Jeremiah so vehemently opposed, was worshipped in ancient Israel and Judah as the consort of Yahweh and Queen of Heaven (the Hebrews baked small cakes for her festival):[1]
"Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? The children gather wood, and the fathers kindle the fire, and the women knead their dough, to make cakes to the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto other gods, that they may provoke me to anger."
—Jeremiah 7:17–18
"... to burn incense unto the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto her, as we have done, we, and our fathers, our kings, and our princes, in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem ..."
—Jeremiah 44:17
Figurines of Asherah are strikingly common in the archaeological record, indicating the popularity of her cult from the earliest times to the Babylonian exile. More rarely, inscriptions linking Yahweh and Asherah have been discovered: an 8th century BCE ostracon inscribed "Berakhti et’khem l’YHVH Shomron ul’Asherato" was discovered by Israeli archeologists at Quntilat 'Ajrud (Hebrew "Horvat Teman") in the couse of excavations in the Sinai desert in 1975, prior to the Israeli withdrawal from this area. This translates as: "I have blessed you by YHVH of Samaria and His Asherah", or "...by our guardian and his Asherah", if "Shomron" is to be read "shomrenu". Another inscription, from Khirbet el-Kom near Hebron, reads: "Blessed be Uriyahu by Yahweh and by his Asherah; from his enemies he saved him!".[2]
Μετά από την επικράτηση των μεταρρυθμίσεων φυσικά διαμορφώθηκε σιγά σιγά μια ισχυρή ιερατική τάξη που λειτουργούσε συγκεντρωτικά με έδρα τον Ναό στην Ιερουσαλήμ. Μια άρχουσα τάξη που δεν ρύθμιζε μόνο θρησκευτικά θέματα αλλά και πολιτικά , δίκαζε, καθόριζε το καθεστώς ιδιοκτησίας, την οικονομία κλπ.κλπ.
Βλέπεις με άλλα λόγια υπήρχε μία προϊστορία ρήξεων που δεν ανάγονται μόνο στην εξέγερση των Μακκαβαίων και τα σχετικά ....αλλά κρατάνε από πολύ πιο παλιά.
Το ζουμί της Ιστορίας είναι ότι οποιαδήποτε μετατόπιση πίσω σε ενοθειστικές τάσεις ή ακόμα χειρότερα σε συγκριτιστική θέση απένατι στον πολυθεϊσμό, σήμαινε ουσιαστικά ότι το ιερατείο έχανε τον έλεγχο άρα και την εξουσία.
Απο την άλλη η στάση αυτή τους οδηγούσε σε ρήξη με τους Ρωμαίους και σε κίνδυνο να εξαφανιστούν ( γιατί οι Ρωμαίοι ήταν της απόψεως "πονάει δόντι, κόβει κεφάλι" ...ισοπέδωναν όποια πόλη έκανε πολλές κόνξες ...όπως ισοπέδωσαν στο τέλος και την Ιερουσαλήμ το 135 μ.Χ )
δέν πρέπει να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι παραδοσιακοί εβραίοι έβλεπαν τα ελληνιστικά στοιχεία σαν τον μπαμπούλα και ότι αυτό ήταν η αιτία , η διαμάχη ήταν ταξική (με την έννοια της εσωτερικής διαμάχης στην ηγεσία) και η θρησκεία (για άλλη μια φορά) χρησιμοποιήθηκε σαν μέσο προπαγάνδας - κυρίως στις αγροτικές περιοχές.