9 Αυγούστου 1942

Νέες κυκλοφορίες, προτάσεις για νέα ακούσματα, κριτικές.

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 6 επισκέπτες

 

9 Αυγούστου 1942

Δημοσίευσηαπό Αμετροεπής » Φεβρουάριος 6th, 2018, 10:51 pm

Ο νεαρός μουσικός, το καλοκαίρι του 1941, έπαιζε τα πρώτα μέρη της Συμφωνίας του μπροστά σε φίλους. Η παράστασή του διακόπτεται από βομβαρδισμό. Καθώς οι σειρήνες των αεροπορικών επιδρομών άρχισαν να σαλπίζουν και φεύγει για να συνοδέψει την οικογένειά του στο καταφύγιο, διαβεβαίωσε το ακροατήριό του ότι θα επιστρέψει, για να ολοκληρώσει, αμέσως μόλις τελειώσει ο βομβαρδισμός.

Ο Ντμίτρι Ντμίτριεβιτς Σοστακόβιτς (1906 – [9 Αυγούστου] 1975) είχε αποχωρήσει από το υπό πολιορκία Λένινγκραντ λίγο καιρό πριν (1941) και οι 14 από τους 100, που είχαν μείνει ζωντανοί από τους μουσικούς της Saint Petersburg Academic Symphony Orchestra, συμπληρώθηκαν από λίγους στρατιώτες που έπαιζαν κάποιο όργανο, ενώ η γεμάτη από κόσμο αίθουσα της Φιλαρμονικής ήταν έτοιμη να φιλοξενήσει μια ηρωική σελίδα ιστορίας. Τα μεγάφωνα είχαν στηθεί για να ψυχαγωγούν και τους γερμανούς πολιορκητές. Η ηχογραφημένη φωνή του 42χρονου, ← τότε →, διευθυντή της ορχήστρας Karl Eliasberg ήχησε, η πόλη αλλά και οι πολιορκητές της άκουγαν με προσοχή: “This performance, is witness to our spirit, our courage and readiness to fight. Listen, Comrades!” …

Λένινγκραντ, 9 Αυγούστου 1942, Dmitry Shostakovich's Seventh Symphony.

Karl Eliasberg conducting on 9 August 1942
Εικόνα



Η ορχήστρα έδωσε περίπου 300 παραστάσεις κατά τη διάρκεια των περίπου 900 ημερών της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Δύσκολο να είσαι μουσικός σε αυτές τις συνθήκες: "The Leningrad authorities wanted to give the people some emotional stimulation so that they could feel cared for" θυμάται ο τρομπονίστας Viktor Orlovsky, "The halls were always packed, at every performance, which I thought was extraordinary," … "Κατά τη διάρκεια της σκληρότερης περιόδου του αποκλεισμού, όταν το καθημερινό σιτηρέσιο των ανθρώπων έπεσε στα 125 γραμμάρια ψωμιού, κάποιοι ανταλλάσσουν το καθημερινό γεύμα τους για ένα εισιτήριο στη συναυλία μας...". Ο Eliasberg είχε κυριολεκτικά πάρει ημιθανή από το νεκροτομείο της πόλης τον ντράμερ της ορχήστρας Dzaudhat Aydarov. Η παράσταση όμως της 7ης Συμφωνίας του Shostakovich ήταν πράγματι ξεχωριστή αλλά και εξαιρετικά συμβολική για να εμποδιστεί από όλα αυτά.

Εικόνα

Ούτε μία βόμβα δεν έπεσε στο κτίριο της Φιλαρμονικής εκείνη τη νύχτα αν και η αίθουσα ήταν φωτισμένη. "Δεν υπήρχαν κουρτίνες και το φως έβγαινε από τα παράθυρα", θυμάται ο Ορλόφσκι, "Οι άνθρωποι στο ακροατήριο έτριβαν τα μάτια τους, καθώς συνήθιζαν να ζουν χωρίς ηλεκτρικό φωτισμό ... everyone was dressed up and some even had their hair done, the atmosphere was so festive and optimistic it felt like a victory." Οι μουσικοί δεν γνώριζαν τότε ότι ο Σοβιετικός Στρατός ανέπτυξε μια ειδική μυστική επιχείρηση ("Squall") ειδικά για να προστατεύσει το κτίριο κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Η αίθουσα του Philharmonic Hall ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Οι άνθρωποι ήρθαν με τα καλύτερά τους ρούχα ενώ οι ηγέτες της πόλης και οι στρατηγοί πήραν τις θέσεις τους. Οι μουσικοί, παρά τη θερμοκρασία Αυγούστου, φορούσαν παλτά και γάντια - όταν το σώμα λιμοκτονεί, πάντα κάνει κρύο. Έξω, σε όλη την πόλη, άλλοι ήταν πάνω από ραδιόφωνα ενώ εκείνοι που δεν είχαν συγκεντρώθηκαν σε δρόμους για να ακούσουν από τα μεγάφωνα. Λίγες ώρες νωρίτερα, ο Leonid Govorov, στρατιωτικός διοικητής του Λένινγκραντ από τον Απρίλιο του 1942, διέταξε πυκνό πυρ πυροβολικού επί των γερμανικών γραμμών για να εξασφαλίσει τη σιωπή τους.

Τα μεγάφωνα, σε πλήρη ένταση, έδειχναν προς την κατεύθυνση των Γερμανών - η πόλη ήθελε να ακούσει ο εχθρός. Κανείς δεν ακούει μουσική με τέτοια κατάνυξη και βάθος όπως εκείνοι που προορίζονται να πεθάνουν. Στο τέλος – απόλυτη σιωπή. Στη συνέχεια ήρθε το χειροκρότημα, ένα βροντερό χειροκρότημα που κράτησε πάνω από μία ώρα, άνθρωποι φώναζαν και έκλαιγαν. Ήξεραν ότι βίωσαν μια σημαντική στιγμή. Η Olga Kvade περιγράφει την παρακολούθηση της συναυλίας του Λένινγκραντ: "On the one hand I wanted to cry but at the same time there was a sense of pride. 'Damn you, we have an orchestra! We're at the Philharmonic Hall so you Germans stay where you are!' We were surrounded by Germans. They were shelling us, but there was this feeling of superiority." Το τέλος της συναυλίας συνοδεύτηκε αρχικά με σιωπή. "Και ξαφνικά, υπήρξε μια καταιγίδα από χειροκροτήματα" θυμάται η Ksenia Matus.

Shostakovich meets Eliasberg and players at a 20th anniversary performance in 1964 - Ksenia Matus is seated on the left

Εικόνα

Πολλά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ο Eliasberg προσεγγίσθηκε από μια ομάδα Γερμανών τουριστών, που τότε ήταν στην ‘άλλη πλευρά των χαρακωμάτων’ ακούγοντας την ορχήστρα του, που έπαιζε Σοστακόβιτς. Ήρθαν στην πόλη ειδικά για να πουν στον μουσικό ότι τότε, στις 9 Αυγούστου 1942, είχαν αντιληφθεί ότι δεν θα κυρίευαν ποτέ το Λένινγκραντ. Επειδή, είπαν, υπήρχε ένας παράγοντας πιο σημαντικός από την πείνα, το φόβο και το θάνατο, “It was the will to stay human”. Ακούγοντας τη μουσική εκείνη τη ‘μέρα, είπαν στον ηλικιωμένο πλέον διευθυντή της ορχήστρας, είχαν ξεσπάσει σε δάκρυα: «Who are we bombing?» ρώτησαν τον εαυτό τους: «We will never be able to take Leningrad because the people here are selfless».

Αυτή είναι η συμβατική αφήγηση με λίγα περισσότερα επίθετα, λογοτεχνικές παρεμβάσεις και προσωπικές μαρτυρίες από ότι θα χρειαζόταν για την απλή περιγραφή του συμβάντος. Όπως σε πολλές πολιορκίες και μέσα στο παραλογισμό του πολέμου, σε πολλούς τόπους ανά την ιστορία, υπήρξαν τόσο απάνθρωπες καταστάσεις (κανιβαλισμοί) όσο και ηρωικές. Το έργο λοιπόν, ως έργο, δεν άρεσε σε όλους. Ο αμερικανός κριτικός και συνθέτης Virgil Thomson δήλωσε ότι η συμφωνία "seems to have been written for the slow-witted, the not very musical and the distracted". Ο Rachmaninoff αντέδρασε λέγοντας: "Λοιπόν, και τώρα ας πάρουμε λίγο τσάι". Όσον αφορά εμένα, δεν είναι από τα αγαπημένα μου αλλά η ιστορία που κουβαλάει το καθιστά άξιο αναφοράς.

Παρά τους κριτικούς και τις κριτικές του έργου (ως μουσική) όμως, η “Συμφωνία του Λένινγκραντ” παραμένει ένα ηρωικό κεφάλαιο στην ιστορία του Σοβιετικού λαού στον 20ο αιώνα.

Από εδώ έκανα copy paste.

http://www.historyinanhour.com/2011/08/ ... y-summary/
https://archive.is/20130417144817/http: ... .1-589.453
https://en.wikipedia.org/wiki/Leningrad ... FJones2008
https://www.theguardian.com/music/2016/ ... phony-no-7
http://www.bbc.com/news/magazine-34292312

[Αν λένε ψέματα αυτοί τότε σου λέω κι εγώ].
«αὑτὸν ἄρα νοεῖ (ο νούς) , εἴπερ ἐστὶ τὸ κράτιστον , καὶ ἔστιν ἡ νόησις νοήσεως νόησις» [Αριστοτέλους, Μετά τα Φυσικά, βιβλίο ΙΒ, 1074 b, σειρά 34]
Άβαταρ μέλους
Αμετροεπής
New poster
 
Δημοσ.: 138
Εγγραφη: Δεκέμβριος 28th, 2015, 10:48 pm
Το μέλος Αμετροεπής, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Επιστροφή στην Μουσική

Μετάβαση στην αρχή της σελίδας

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 6 επισκέπτες