Αποσπάσματα.

Πεζογραφία, ποίηση, γλώσσα και γραπτός λόγος, βιβλία.

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 15 επισκέπτες

 

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Πάνας » Σεπτέμβριος 19th, 2017, 1:16 am

Τώρα θες απάντηση, δεν σου αρκεί αυτή που σου έδωσα;
Δεν επιβάλεις δικτατορία για να περιφρουρήσεις την επανάσταση. Κάνεις επανάσταση για να επιβάλεις δικτατορία.
Τζωρτζ Όργουελ
Άβαταρ μέλους
Πάνας
Extreme poster
 
Δημοσ.: 26961
Εγγραφη: Μάρτιος 17th, 2010, 7:04 pm
Το μέλος Πάνας, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό ethereal » Σεπτέμβριος 19th, 2017, 1:18 am

Πάνας έγραψε: Τώρα θες απάντηση, δεν σου αρκεί αυτή που σου έδωσα;

Συνεχίζεις να είσαι αρπαγμένος για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ.
Καληνύχτα.
ethereal
Fast poster
 
Δημοσ.: 1888
Εγγραφη: Δεκέμβριος 25th, 2015, 11:30 am
Το μέλος ethereal, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Πάνας » Σεπτέμβριος 19th, 2017, 1:20 am

Εγώ είμαι αρπαγμένος ή εσύ; Κοίτα τι γράφεις και πως το γράφεις.
Δεν επιβάλεις δικτατορία για να περιφρουρήσεις την επανάσταση. Κάνεις επανάσταση για να επιβάλεις δικτατορία.
Τζωρτζ Όργουελ
Άβαταρ μέλους
Πάνας
Extreme poster
 
Δημοσ.: 26961
Εγγραφη: Μάρτιος 17th, 2010, 7:04 pm
Το μέλος Πάνας, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Πάνας » Σεπτέμβριος 20th, 2017, 5:33 pm

-«Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Gray. Κάθε επιρροή είναι ανήθικη, ανήθικη από επιστημονική άποψη».
-«Γιατί»;
-«Διότι να ασκείς επιρροή πάνω σε έναν άνθρωπο σημαίνει ότι του δίνεις την ίδια σου την ψυχή. Εκείνος τότε δεν έχει τον δικό του φυσικό τρόπο σκέψης, δεν τον φλογίζουν τα δικά του πάθη. Οι αρετές του δεν είναι αληθινές. Οι αμαρτίες του, αν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε αμαρτία, είναι δανεικές. Γίνεται η ηχώ της μουσικής κάποιου άλλου, ο ηθοποιός ενός έργου που δε γράφτηκε για αυτόν. Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας. Να πραγματοποιήσουμε τις επιταγές της φύσης μας – γι’ αυτό το σκοπό ήρθαμε στη γη. Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους στις μέρες μας. Έχουν ξεχάσει το ύψιστο καθήκον, το χρέος που έχουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Φυσικά είναι γεμάτοι ευσπλαχνία. Ταΐζουν τους πεινασμένους και ντύνουν τους ζητιάνους. Αλλά οι ίδιες τους οι ψυχές πεινούν και είναι γυμνές. Το θάρρος έχει εκλείψει απ’ την φυλή μας. Ίσως και ποτέ να μην το είχαμε. Ο φόβος μπροστά στην κοινωνία, που είναι η βάση της ηθικής, ο φόβος μπροστά στο Θεό, που είναι το μυστικό της θρησκείας- αυτά μας κυβερνούν. Αλλά…»
Δεν επιβάλεις δικτατορία για να περιφρουρήσεις την επανάσταση. Κάνεις επανάσταση για να επιβάλεις δικτατορία.
Τζωρτζ Όργουελ
Άβαταρ μέλους
Πάνας
Extreme poster
 
Δημοσ.: 26961
Εγγραφη: Μάρτιος 17th, 2010, 7:04 pm
Το μέλος Πάνας, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Γραφικός » Σεπτέμβριος 20th, 2017, 6:17 pm

Πάνας έγραψε:-«Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Gray .


Πες αλήθεια, για παγίδα το έβαλες έτσι; Για να σου πουν "διαβάζεις 50 αποχρώσεις του γκρι ρε ξεφτίλα;" και ν' απαντήσεις "αυτό, τούβλο, είναι Όσκαρ Γουάιλντ".

Κουφάλα.
Άβαταρ μέλους
Γραφικός
Fast poster
 
Δημοσ.: 3676
Εγγραφη: Δεκέμβριος 17th, 2012, 3:39 pm
Τοποθεσια: Το καλύτερο μέρος στον κόσμο.
Το μέλος Γραφικός, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Πάνας » Σεπτέμβριος 20th, 2017, 6:38 pm

Γραφικός έγραψε:
Πάνας έγραψε:-«Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Gray .


Πες αλήθεια, για παγίδα το έβαλες έτσι; Για να σου πουν "διαβάζεις 50 αποχρώσεις του γκρι ρε ξεφτίλα;" και ν' απαντήσεις "αυτό, τούβλο, είναι Όσκαρ Γουάιλντ".

Κουφάλα.


Πες, δεν είναι υπέροχο;
Δεν επιβάλεις δικτατορία για να περιφρουρήσεις την επανάσταση. Κάνεις επανάσταση για να επιβάλεις δικτατορία.
Τζωρτζ Όργουελ
Άβαταρ μέλους
Πάνας
Extreme poster
 
Δημοσ.: 26961
Εγγραφη: Μάρτιος 17th, 2010, 7:04 pm
Το μέλος Πάνας, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό κουλούρι Θεσσαλονίκης » Σεπτέμβριος 20th, 2017, 7:38 pm

Γραφικός έγραψε:
Πάνας έγραψε:-«Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Gray .


Πες αλήθεια, για παγίδα το έβαλες έτσι; Για να σου πουν "διαβάζεις 50 αποχρώσεις του γκρι ρε ξεφτίλα;" και ν' απαντήσεις "αυτό, τούβλο, είναι Όσκαρ Γουάιλντ".

Κουφάλα.

αχχααχαχαχα!!


οντως Πάνα πάρα πολύ όμορφο απόσπασμα!
Εύγε παιδί μου!
Μ’αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία. Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα. Μια λέξη μόνο αν πεις,ένα χαμόγελο–μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
Άβαταρ μέλους
κουλούρι Θεσσαλονίκης
Maniac poster
 
Δημοσ.: 10210
Εγγραφη: Δεκέμβριος 21st, 2015, 8:54 am
Τοποθεσια: Αρτοποιείο
Το μέλος κουλούρι Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Γραφικός » Οκτώβριος 9th, 2017, 11:39 am

He hated Popé more and more. A man can smile and smile and be a villain. Remorseless, treacherous,lecherous, kindless villain. What did the words exactly mean? He only half knew. But their magic was strong and went on rumbling in his head, and somehow it was as though he had never really hated Popé before; never really hated him because he had never been able to say how much he hated him.

Brave new world
Aldous Huxley
Άβαταρ μέλους
Γραφικός
Fast poster
 
Δημοσ.: 3676
Εγγραφη: Δεκέμβριος 17th, 2012, 3:39 pm
Τοποθεσια: Το καλύτερο μέρος στον κόσμο.
Το μέλος Γραφικός, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό moonlight » Οκτώβριος 11th, 2017, 10:18 pm

«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε,
στις νέες ανάγκες σου
-κόπος βαρής!-
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»

«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα:
τη σκλάβα σκέψη σου;
σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»

«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη,
πιωμένη αφιόνι!
Αν είν’ ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς
».

Μεγάλο κείμενο: εμφάνιση
Ενα μικρο (και παντα αγαπημενο) αποσπασμα απο την καμπανα του Κωστα Βαρναλη.
moonlight
New poster
 
Δημοσ.: 303
Εγγραφη: Σεπτέμβριος 26th, 2017, 5:19 pm
Το μέλος moonlight, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό moonlight » Οκτώβριος 12th, 2017, 2:02 am

Γιώργου Σεφέρη, «Ο τελευταίος σταθμός»

[…]

Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.
Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.
Ίσως και νά 'θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων
ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει,
να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων
ν' ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ' το δέντρο του μπαμπού,
καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.
Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν το πεύκο, και τον βλέπεις είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια, νύχτες και νύχτες
είτε στο πυρωμένο πλοίο που θα βουλιάξει καθώς το δείχνουν οι στατιστικές, ετούτα ρίζωσαν μες το μυαλό και δεν αλλάζουν
ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα
που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση
κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν·
ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας
λεύγες και λεύγες·
ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.
Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει·
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.


[…]
moonlight
New poster
 
Δημοσ.: 303
Εγγραφη: Σεπτέμβριος 26th, 2017, 5:19 pm
Το μέλος moonlight, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Γραφικός » Οκτώβριος 16th, 2017, 3:49 am

Αν έβρισκε τον θάνατο, δεν θα 'ταν ο καημός μου τόσος,
αν είχε σκοτωθεί στην Τροία εκεί, με τους συντρόφους του στο πλάι,
ή, με το τέλος του πολέμου, ξεψυχούσε στων δικών τα χέρια•
τότε οι Παναχαιοί θα τον τιμούσαν τύμβο υψώνοντας,
και για κληρονομιά στον γιο του θ' άφηνε μεγάλη δόξα.
Μα να που τώρα ανήκουστον τον έχουν αναρπάξει οι Αρπυιες,
κι εξαφανίστηκε, χωρίς κανείς να μάθει πού και πώς,
αφήνοντας σ' εμένα οδυρμούς κι οδύνες.

Ομήρου Οδύσσεια
μετάφραση Μαρωνίτη
Άβαταρ μέλους
Γραφικός
Fast poster
 
Δημοσ.: 3676
Εγγραφη: Δεκέμβριος 17th, 2012, 3:39 pm
Τοποθεσια: Το καλύτερο μέρος στον κόσμο.
Το μέλος Γραφικός, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό κουλούρι Θεσσαλονίκης » Νοέμβριος 11th, 2017, 8:44 pm

Με λένε Μάνο Χατζιδάκι και γεννήθηκα στις 23 Οκτωβρίου του 1925, στην Ξάνθη.

Είμαι ο Λαχειοπώλης τ’ ουρανού και μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δε θα 'ναι δυνατόν κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό που λεν ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί. Σκορπίστε τα λαχεία σας όπου μπορέσετε κι όπου βρείτε, μην τ’ αφήσετε κέρδος για τους πολλούς. Για να μας φοβούνται. Εμάς τους ποιητές, εμάς που τα χέρια μας την ώρα του ύπνου ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και που μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη μορφή του Λαχειοπώλη τ’ ουρανού.


Μάνος Χατζιδάκις 23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994 ( σχόλιο στη συνέντευξη Χατζιδάκι στον Κακίση στην Εγνατία, 1981).
Μ’αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία. Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα. Μια λέξη μόνο αν πεις,ένα χαμόγελο–μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
Άβαταρ μέλους
κουλούρι Θεσσαλονίκης
Maniac poster
 
Δημοσ.: 10210
Εγγραφη: Δεκέμβριος 21st, 2015, 8:54 am
Τοποθεσια: Αρτοποιείο
Το μέλος κουλούρι Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό bewilderedness » Δεκέμβριος 13th, 2017, 5:24 pm

Η σονάτα του Σεληνόφωτος - Γιάννης Ρίτσος

Θα καθήσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη,
ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου σαν το θόρυβο
δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κ' έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ' ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με νάρθω μαζί σου.


Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, – πώς να το φέρω; – Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, – αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά, μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών, τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες, φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα, δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια – ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος,
– σωριάζομαι και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντάς τες κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;


Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων, απρόοπτες συναντήσεις,
και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα, μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας, κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κ' ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια∙
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω∙
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θάρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, – όχι, όχι το φεγγάρι – την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της, την πολιτεία που όλους μας αντέχει στη ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, – ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Άμα δε μάθεις να χαϊδεύεις τις πληγές
δε θα σου φτάσει όλη η ζωή σου για να κλαις.~
Μια πεταλούδα που δαγκώνει τα φτερά της Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
Άβαταρ μέλους
bewilderedness
New poster
 
Δημοσ.: 463
Εγγραφη: Δεκέμβριος 12th, 2017, 1:43 am
Το μέλος bewilderedness, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό bewilderedness » Δεκέμβριος 14th, 2017, 11:14 pm

Αποχαιρετισμός - Γιάννης Ρίτσος

Εδώ δεν είναι δύσκολο ν’ αγαπηθούμε. Όλα είναι τόσο δύσκολα,
κ’ ίσως για τούτο και ν’ αξίζουν. Όμως δε θα μπορούσα να περπατήσω με κομμένα τα γόνατα της ψυχής μου. Με του κορμιού μου, τα πόδια και τα χέρια κομμένα, θα το μπορούσα. Συχωράτε με. Γεια σας.


Όλο σας αποχαιρετώ κι ακόμα μένω.
Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας
είναι η απόφαση του θανάτου μας,
Όταν υπάρχει κάποια διέξοδος
όταν μπορείς και να τον αποφύγεις,
και συ τον διαλέγεις σαν τιμή
και σα χρέος για τους άλλους,
πιο πέρα απ’ τις ανάγκες σου.
Όποιος μπορεί να νικήσει
μια στιγμή τη ζωή του
νικάει και το θάνατο. Τόμαθα.


Τα πάντα είναι ανύπαρχτα πριν τα σκεφτείς και πριν τα πράξεις.
Όχι μονάχα να τα σκεφτείς, ή μονάχα να τα πράξεις,
μα να τα πράξεις και να τα σκεφτείς μαζί.
Και σεις, αδέρφια μου, πολύ με βοηθήσατε.
(Κανένας δεν υπάρχει μόνος χωρίς τη βοήθεια του άλλου.)


Όλο ετοιμάζουμαι να φύγω. Όλο σας αποχαιρετώ, κι ακόμα στέκω σαν κάτι νάχω να προστέσω ακόμα στον κόσμο. Σα νάχω να προσφέρω λίγη ακόμα ευτυχία σε σας απ’ το μεδούλι μου. Θυμάμαι – καλοκαιριάτικο  σούρουπο ήταν – σταμάτησα τ’ αμάξι μπροστά σε μια καλύβα. Διψούσα. Μια μαυροφορεμένη γριά με φίλεψε με το κανάτι δροσερό νερό. » Φχαριστώ γιαγιά «, της είπα. » Καλή λευτεριά, γιε μου «, αποκρίθηκε.
» Καλή λευτεριά, γιαγιά » της ξανάπα – κ’ ένιωσα πως της την χρωστάω.

Μούβγαλε το κασκέτο και  μου σφούγγισε με το χέρι της το κούτελό μου.
(Ξέρετε, κ’ οι γριές μπορούνε να χαμογελάνε.)
Τη λευτεριά το λοιπόν ο καθένας μας τήνε χρωστάει σ’ όλους. Μια λευτεριά μονάχα για τον ένα δε φελάει σε τίποτα (αν υπάρχει).
Τίποτα δεν είναι μήτε για τον ίδιον.
» Άντε γεια σου γιαγιά. Καλή λευτεριά, το λοιπόν »
– κι’ έτριψα λίγο τα μάτια μου – έπεφτε κιόλας γαλανό το θάμπος της βραδιάς, δεν καλόβλεπα.

Κι όπως τράβηξα πάλι με χαμηλωμένα τα δυο φώτα μου (γιατί έφεγγε ακόμα) ένιωθα ν’ ανεβαίνω με τα’ αμάξι μου, μαζί και ο μέγας κάμπος της Μεσαορίας βαθύς και σιωπηλός, αχνισμένος απ’ το αργό φεγγαρόφωτο, ένιωθα ν’ ανεβαίνω ίσα στον ουρανό κ’ ένιωθα το φεγγάρι που με χτύπησε κατάστηθα ολόδροσο, σάμπως χρυσό κωνσταντινάτο το φεγγάρι κρεμασμένο μ’ ένα σπάγκο απ’ το λαιμό μου, να με δροσίζει τη καρδιά και λίγο – λίγο να ζεσταίνεται και ν’ αχνίζει στον κόρφο μου. Κι έλεγα :
δε φτάνει το τραπέζι, μήτε κάμποσος παράς στην τσέπη, μήτε το ψωμί και το φιλί – ο άνθρωπος είναι πιο τρανός απ’ την καθημερνή την έγνοια του.
Κ’ έλεγα πάλι που ο άνθρωπος αρχίζει την έγνοια του για το ψωμί κι όλο τραβάει πιο πέρα απ’ τη σκλαβιά του από σκλαβιά σε σκλαβιά, από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, απ’ το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα του κόσμου ώσπου να νιώσει, μπαίνοντας ίσα στον ουρανό, ν’ αχνίζει το φεγγάρι στον κόρφο του, ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο.


:cry: Κάθε μα κάθε φορά που το διαβάζω (ειδικά τα συγκεκριμένα αποσπάσματα) δακρύζω σαν την πρώτη φορά σε εκείνα τα θρανία..
Άμα δε μάθεις να χαϊδεύεις τις πληγές
δε θα σου φτάσει όλη η ζωή σου για να κλαις.~
Μια πεταλούδα που δαγκώνει τα φτερά της Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
Άβαταρ μέλους
bewilderedness
New poster
 
Δημοσ.: 463
Εγγραφη: Δεκέμβριος 12th, 2017, 1:43 am
Το μέλος bewilderedness, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Αποσπάσματα.

Δημοσίευσηαπό Πλάτων Χαρμίδης » Δεκέμβριος 24th, 2017, 9:39 pm

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
ΕΤΑΙΡΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ ΚΑΙ ΛΕΑΙΝΑ

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Καινούργια ακούμε για εσένα, Λέαινα, ότι ή πλούσια Μέγιλλα από την Λέσβο, σέ αγαπά σαν άνδρας καί εσείς συνευρίσκεστε καί δέν ξέρω τί κάνετε μεταξύ σας. Τί είναι τούτο; Κοκκίνισες; Πες όμως εάν αύτά είναι άληθή.

ΛΕΑΙΝΑ
Αληθή, Κλωνάριον. Ντρέπομαι όμως, διότι είναι κάτι άλλόκοτο.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Στο όνομα τής Κουροτρόφου, τί είναι αύτό τό πράγμα ή τί θέλει ή γυναίκα; Καί τί κάνετε όταν συνευρίσκεστε; Βλέπεις; Δέν μέ αγαπάς. Διότι δέν θά άπέκρυπτες τά σχετικά.

ΛΕΑΙΝΑ
Σέ άγαπώ, όσο καμμία άλλη. Ή γυναίκα όμως είναι φοβερά ανδροπρεπής.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Δέν καταλαβαίνω τί λές, έκτος καί άν πρόκειται γιά κάποια ομοφυλόφιλη. Διότι αυτού τού είδους τις γυναίκες στήν Λέσβο τις λένε άρρενωπές, οί όποιες δέν θέλουν νά τό γευτούν άπό άνδρες, πλησιάζοντας αύτές γυναίκες, όπως οί άνδρες.

ΛΕΑΙΝΑ
Κάτι τέτοιο.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Λοιπόν, Λέαινα, αύτό ακριβώς νά διηγηθής, αρχικά, πώς προσπάθησε νά σέ αποπλάνηση, πώς έπείσθης καί έσύ καί τήν συνέχεια.

ΛΕΑΙΝΑ
Διοργανώνοντας κάποια οινοποσία αύτή καί ή Δημώνασσα ή Κορινθία. Πλουτίζοντας καί ή ίδια καί ούσα συνεργάτις μέ τήν Μέγιλλα, παρέλαβε καί εμένα για νά τούς παίξω κιθάρα. Τους έπαιξα, ήταν άργά καί έπρεπε νά κοιμηθώ καί αυτές μεθούσαν. Είπε ή Μέγιλλα: «Έλα λοιπόν, Λέαινα, είναι ώρα νά κοιμηθούμε· ξάπλωσε εδώ, ανάμεσα στις δυό μάς».

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Ξάπλωσες; Καί έπειτα τί έγινε;

ΛΕΑΙΝΑ
Μέ φιλούσαν αρχικά όπως ακριβώς οί άνδρες, όχι μόνον άκουμπώντας τα χείλη άλλα άνοίγοντας τό στόμα καί μέ άγκάλιαζαν καί ζουλούσαν τούς μαστούς. Ή Δημώνασσα δέ, δάγκωνε και όλας καθώς φιλούσε παθιασμένα. Έγώ, δέν μπορούσα νά εικάσω τί ήταν αύτό τό πράγμα. Σύν τώ χρόνω, άφού ή Μέγιλλα είχε ήδη φουντώσει, έβγαλε τήν περούκα άπό τό κεφάλι (ήταν βαλμένη καί προσαρμοσμένη επάνω πολύ ομοιόμορφα) καί φάνηκε κουρεμένη σύρριζα όπως άκριβώς οί πάρα πολύ άνδροπρεπείς έκ τών αθλητών. Καί έγώ ταράχθηκα βλέποντάς την. Αυτή λέει: «Λέαινα, έχεις δει τόσο ωραίο νεαρό;» «Μά δέν βλέπω», είπα, «έδώ νεαρό, Μέγιλλα». «Μή μέ κάνης θηλυκή», είπε, «διότι Μέγιλλος έγώ λέγομαι καί άπό καιρό έχω νυμφευθεί αυτήν τήν Δημώνασσα καί είναι γυναίκα μου». Γέλασα, Κλωνάριον, μέ αύτό καί είπα: «Λοιπόν έσύ, Μέγιλλε, όντας κάποιος άνδρας, μάς διέφυγες τής προσοχής, όπως άκριβώς λένε γιά τον Αχιλλέα, ότι κρυβόταν μέσα στις παρθένες καί έχεις εκείνο πού έχουν οί άνδρες καί κάνεις στήν Δημώνασσα αύτά άκριβώς τά όποια κάνουν οί άνδρες;» «Εκείνο, Λέαινα», είπε, «δέν τό έχω. Αλλά δέν τό πολύ χρειάζομαι. Μέ ίδιον περίπου πολύ εύχάριστο τρόπο θά μέ δής νά συνευρίσκομαι έρωτικώς». «Αλλά μήπως είσαι ερμαφρόδιτος », είπα, «όπως πολλοί λέγεται ότι είναι έχοντες καί τά δύο;» Ακόμα, Κλωνάριον, άγνοούσα τό θέμα. «Όχι», λέει, «άλλά σέ όλα άνδρας είμαι». «Άκουσα», είπα έγώ, «τήν αύλητρίδα Ίσμηνοδώρα άπό τήν Βοιωτία νά διηγείται αύτά πού συνέβησαν στόν τόπο τους, πώς έγινε κάποιος στήν Θήβα άπό γυναίκα άνδρας καί ό ίδιος, μάντης άριστος, Τειρεσίας νομίζω τό όνομά του. Μή λοιπόν έχης πάθει καί έσύ κάτι τέτοιο;» «Οχι, Λέαινα», είπε, «γεννήθηκα μέν όμοια μέ εσάς τις άλλες, άλλά ή διάθεσις καί ή επιθυμία καί όλα τά άλλα, μού είναι άνδρικά». «Καί σού είναι ικανή», είπα, «ή επιθυμία;» «Προσφέρσου λοιπόν, Λέαινα, έάν δέν πιστεύης», είπε, «καί θα διαπιστώσης ότι τίποτε δέν μου λείπει άπό τούς άνδρες. Διότι έχω κάτι αντάξιο αυτού τού όποιου έχουν οί άνδρες. Αλλά προσφέρσου καί θά δής». Προσφέρθηκα Κλωνάριον, αφού μέ θερμοπαρακαλούσε καί δίνοντάς μου κάποιο περιδέραιο άπό τά πολύτιμα καί ύφάσματα άπό τά λεπτά. Έπειτα έγώ, σάν άνδρα την άγκαλίαζα, αύτή έκανε καί φιλούσε καί βαριανάσαινε καί μού φαινόταν νά ευχαριστείται ύπερβολικά.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
Τί έκανε, Λέαινα, ή μέ ποιόν τρόπο; Αύτό πρό πάντων πές.

ΛΕΑΙΝΑ
Μήν ρωτάς άκριβώς, διότι είναι αισχρά, ώστε, μά τήν Ούρανία (Άφροδίτη), δέν θά μπορούσα νά πώ.

αρχαίο κείμενο: εμφάνιση
ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
καινὰ περὶ σοῦ ἀκούομεν, ὦ Λέαινα, τὴν Λεσβίαν Μέγιλλαν τὴν πλουσίαν ἐρᾶν σου ὥσπερ ἄνδρα καὶ συνεῖναι ὑμᾶς οὐκ οἶδ᾽ ὅ τι ποιούσας μετ᾽ ἀλλήλων. τί τοῦτο; ἠρυθρίασας; ἀλλ᾽ εἰπὲ εἰ ἀληθῆ ταῦτά ἐστιν.

ΛΕΑΙΝΑ
ἀληθῆ, ὦ Κλωνάριον: αἰσχύνομαι δέ, ἀλλόκοτον γάρ τί ἐστι.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
πρὸς τῆς κουροτρόφου τί τὸ πρᾶγμα, ἢ τί βούλεται ἡ γυνή; τί δὲ καὶ πράττετε, ὅταν συνῆτε; ὁρᾷς; οὐ φιλεῖς με: οὐ γὰρ ἂν ἀπεκρύπτου τὰ τοιαῦτα.

ΛΕΑΙΝΑ
φιλῶ μέν σε, εἰ καί τινα ἄλλην. ἡ γυνὴ δὲ δεινῶς ἀνδρική ἐστιν.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
οὐ μανθάνω ὅ τι καὶ λέγεις, εἰ μή τις ἑταιρίστρια τυγχάνει οὖσα: τοιαύτας γάρ ἐν Λέσβῳ λέγουσι γυναῖκας ἀρρενωπούς, ὑπ᾽ ἀνδρῶν μὲν οὐκ ἐθελούσας αὐτὸ πάσχειν, γυναιξὶ δὲ αὐτὰς πλησιαζούσας ὥσπερ ἄνδρας.

ΛΕΑΙΝΑ
τοιοῦτόν τι.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
οὐκοῦν, ὦ Λέαινα, τοῦτο αὐτὸ καὶ διήγησαι, ὅπως μὲν ἐπείρα τὸ πρῶτον, ὅπως δὲ καὶ σὺ συνεπείσθης καὶ τὰ μετὰ ταῦτα.

ΛΕΑΙΝΑ
πότον τινὰ συγκροτοῦσαι αὐτή τε καὶ Δημώνασσα ἡ Κορινθία, πλουτοῦσα δὲ καὶ αὐτὴ καὶ ὁμότεχνος οὖσα τῇ Μεγίλλῃ, παρέλαβον κἀμὲ κιθαρίζειν αὐταῖς: ἐπεὶ δὲ ἐκιθάρισα καὶ ἀωρὶ ἦν καὶ ἔδει καθεύδειν, αἱ δὲ ἐμέθυον, Ἄγε δή, ἔφη, ὦ Λέαινα, ἡ Μέγιλλα, κοιμᾶσθαι γὰρ ἤδη καλόν, ἐνταῦθα κάθευδε μεθ᾽ ἡμῶν μέση ἀμφοτέρων.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
ἐκάθευδες; τὸ μετὰ τοῦτο τί ἐγένετο;

ΛΕΑΙΝΑ
κατεφίλουν με τὸ πρῶτον ὥσπερ οἱ ἄνδρες, οὐκ αὐτὸ μόνον προσαρμόζουσαι τὰ χείλη, ἀλλ᾽ ὑπανοίγουσαι τὸ στόμα, καὶ περιέβαλλον καὶ τοὺς μαστοὺς ἀπέθλιβον: ἡ Δημώνασσα δὲ καὶ ἔδακνε μεταξὺ καταφιλοῦσα: ἐγὼ δὲ οὐκ εἶχον εἰκάσαι ὅ τι τὸ πρᾶγμα εἴη. χρόνῳ δὲ ἡ Μέγιλλα ὑπόθερμος ἤδη οὖσα τὴν μὲν πηνήκην ἀφείλετο τῆς κεφαλῆς, ἐπέκειτο δὲ πάνυ ὁμοία καὶ προσφυής, καὶ ἐν χρῷ ὤφθη αὐτὴ καθάπερ οἱ σφόδρα ἀνδρώδεις τῶν ἀθλητῶν ἀποκεκαρμένη: κἀγὼ ἐταράχθην ἰδοῦσα. ἡ δέ, Ὦ Λέαινα, φησίν, ἑώρακας ἤδη οὕτω καλὸν νεανίσκον; ἀλλ᾽ οὐχ ὁρῶ γε, ἔφην ἐγώ, νεανίσκον ἐνταῦθα, ὦ Μέγιλλα. μή με καταθήλυνε, ἔφη, Μέγιλλος γὰρ ἐγὼ λέγομαι καὶ γεγάμηκα πρόπαλαι ταύτην τὴν Δημώνασσαν, καὶ ἔστιν ἐμὴ γυνή. ἐγέλασα, ὦ Κλωνάριον, ἐπὶ τούτῳ καὶ ἔφην, Οὐκοῦν σύ, ὦ Μέγιλλε, ἀνήρ τις ὢν ἐλελήθεις ἡμᾶς, καθάπερ τὸν Ἀχιλλέα φασὶν ἐν ταῖς παρθένοις κρυπτόμενον ταῖς ἁλουργίσι; καὶ ὅπερ οἱ ἄνδρες; ἐκεῖνο μέν ἔφη, ὦ Λέαινα, οὐκ ἔχω: δέομαι δὲ οὐδὲ πάνυ αὐτοῦ: ἴδιον δέ τινα τρόπον ἡδίω παρὰ πολὺ ὁμιλοῦντα ὄψει με. ἀλλὰ μὴ Ἑρμαφρόδιτος εἶ, ἔφην, οἷοι πολλοὶ εἶναι λέγονται ἀμφότερα ἔχοντες; ἔτι γὰρ ἠγνόουν, ὦ Κλωνάριον, τὸ πρᾶγμα. οὔ, φησίν, ἀλλὰ τὸ πὰν ἀνήρ εἰμι. ἤκουσα, ἔφην ἐγώ, τῆς Βοιωτίας αὐλητρίδος Ἰσμηνοδώρας διηγουμένης τὰ ἐφέστια παρ᾽ αὐτοῖς, ὡς γένοιτό τις ἐν Θήβαις ἐκ γυναικὸς ἀνήρ, ὁ δ᾽ αὐτὸς καὶ μάντις ἄριστος, οἶμαι, Τειρεσίας τοὔνομα. μὴ οὖν καὶ σὺ τοιοῦτόν τι πέπονθας; οὔκουν, ὦ Λέαινα, ἔφη, ἀλλὰ ἐγεννήθην μὲν ὁμοία ταῖς ἄλλαις ὑμῖν, ἡ γνώμη δὲ καὶ ἡ ἐπιθυμία καὶ τἆλλα πάντα ἀνδρός ἐστί μοι. καὶ ἱκανὴ γοῦν σοι, ἔφην, ἐπιθυμία; πάρεχε γοῦν, ὦ Λέαινα, εἰ ἀπιστεῖς, ἔφη, καὶ γνώσῃ οὐδὲν ἐνδέουσάν με τῶν ἀνδρῶν: ἔχω γάρ τι ἀντὶ τοῦ ἀνδρείου. ἀλλὰ πάρεχε, ὄψει γάρ. παρέσχον, ὦ Κλωνάριον, ἱκετευούσης πολλὰ καὶ ὅρμον τινά μοι δούσης τῶν πολυτελῶν καὶ ὀθόνας τῶν λεπτῶν. εἶτ᾽ ἐγὼ μὲν ὥσπερ ἄνδρα περιελάμβανον, ἡ δὲ ἐφίλει τε καὶ ἐποίει καὶ ἤσθμαινε καὶ ἐδόκει μοι ἐς ὑπερβολὴν ἥδεσθαι.

ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ
τί ἐποίει, ὦ Λέαινα, ἢ τίνα τρόπον; τοῦτο γὰρ μάλιστα εἰπέ.

ΛΕΑΙΝΑ
μὴ ἀνάκρινε ἀκριβῶς, αἰσχρὰ γάρ: ὥστε μὰ τὴν οὐρανίαν οὐκ ἄν εἴποιμι.
Συνημμένα
Untitled.png
ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ
Πλάτων Χαρμίδης
Casual Poster
 
Δημοσ.: 882
Εγγραφη: Απρίλιος 4th, 2015, 2:41 am
Το μέλος Πλάτων Χαρμίδης, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

ΠροηγούμενηΕπόμενη

Επιστροφή στην Λογοτεχνία

Μετάβαση στην αρχή της σελίδας

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 15 επισκέπτες