Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Πεζογραφία, ποίηση, γλώσσα και γραπτός λόγος, βιβλία.

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 11 επισκέπτες

 

Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 9th, 2015, 8:11 am

Γεώργιος Δροσίνης, Ἀθήνα 1859 - Ἀθήνα1951.
~~
Εικόνα
------
Ἡ ἁμαρτωλή.
Παπᾶ, ἂν ἔρθει μία μελαχρινὴ
νὰ τὴν ξομολογήσῃς,
κοντούλα, ἀφράτη, μὲ γλυκιὰ φωνή,
πρόσεξε, μὴν τυχὸν καὶ τὴν ἀφήσῃς
νὰ μεταλάβει ἡ ἁμαρτωλή!
Δὲ νήστεψε μία μέρα τὸ φιλί!
------
Ψυχὴ ποὺ ξέρει νὰ πονεῖ ξέρει καὶ νὰ πεθαίνει.
( [Ἀπὸ τὶς «Σκέψεις» του]. Μιχ. Περάνθης, Ἑλληνικὴ πεζογραφία, Δ΄. Ἐκδόσεις ἔργων Περάνθη, χ.χ. 136).
------
Πουλὶ γεννιέται ὁ ἄνθρωπος
καὶ δέντρο θὰ πεθάνει:
ρίζες ἁπλώνει γύρω του
καὶ τὰ φτερά του χάνει.
(Σπίθες στὴ στάχτη. Ι.Ν. Σιδέρης, 1940. 126).
------
Εικόνα * Nικόλαος Λύτρας, 1883-1927: "Γεώργιος Δροσίνης".
------
.Ὅ,τι δἐ βλέπουν ἀνοιχτά, βλέπουν κλειστὰ τὰ μάτια.
([Ἐπιγραφή]. Κλειστὰ βλέφαρα. Ι.Ν. Σιδέρης, 1918).
------
«― Πετάει, πετάει τὸ πουλί! πετᾶ τὸ περιστέρι!
Πετᾶ ἡ καρδιά!... Τί, πῶς, πετᾶ κι' ἐσήκωσες τὸ χέρι;»
― Καὶ μ’ ἐρωτᾶς; Δὲν ἤξερες λοιπόν, ξερὸ κεφάλι,
Φτερὰ πὼς ἔχουν καὶ πετοῦν ἡ μιὰ καρδιά ’ς τὴν ἄλλη.
(«Πετάει, πετάει». Ἰστοὶ ἀράχνης. Ἀθῆναι, 1880. 30).
------
Τὸ ψωμί.
Καλόδεχτο τὸ φόρτωμα, ποὺ θἄρθῃ ἀπὸ τὸ μύλο,

πρωτόσταλτο, πρωτάλεστο, πρώτη χαρὰ τῆς σκάφης.

Ζυμώνουν τὰ ἀνασκουμπωτὰ τῆς πρωτονύφης χέρια

καὶ πλάθουν τὰ πρωτόπλαστα ψωμιὰ μὲ τὶς παλάμες

μέσ' στὴν καλοπελεκητὴ πινακωτὴ – προικιό της.

Τὸ φοῦρνο καίει τεχνίτισσα, τὸ φοῦρνο ἡ γριὰ κυρούλα,

ξανανιωμένη ἀφήνοντας τὴ συντροφιὰ τῆς ρόκας.

Ὦ βραδυνὸ συμμάζεμα στὸ σπιτικὸ κατώφλι,

καρτέρεμα ἀνυπόμονο τοῦ πυρωμένου φούρνου!

Κι ὦ μέθυσμα ἀπ' τὴ μυρωδιὰ πρώτου ψωμιοῦ, ποὺ ἀχνίζει

κομμένο ἀπὸ τὸ γέροντα παπποῦ χωρὶς μαχαίρι

καὶ μοιρασμένο στὰ παιδιά, στὶς νύφες καὶ στ' ἀγγόνια.

Καὶ σύ, θυσία τῶν ταπεινῶν στὴ θεία καλωσύνη,

σημαδεμένο,ἀνάμεσα μὲ τοῦ σταυροῦ τὴ βούλα,

καλοπλασμένο πρόσφορο τῆς Ἐκκλησιᾶς μεράδι,

ποὺ θὰ κοπῇς τὴν Κυριακὴ μέσ' στ' ἀργυρὸ ἀρτοφόρι

καὶ στ' ἅγιο δισκοπότηρο μὲ τὸ κρασὶ θὰ σμίξῃς!

Μία συμμαθήτριά μας στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο,
Ἠλέκτρα Κουρούπη,
εἶχε, ἀπὸ τὴν Α΄ κιόλας τάξη, τὸ χάρισμα νὰ ἀπαγγέλλει
καὶ φυσικὰ τὴν θυμᾶμαι ποὺ ἔλεγε πολλὲς φορὲς αὐτὸ
τὸ ποίημα τοῦ Δροσίνη:
ΟΙ ΔΥΟ ΦΤΩΧΟΙ.
Σὲ μιὰ γωνιὰ περαστικὴ
γέρος φτωχὸς ἔχει καθίσει.
Κόσμος, πολὺς περνᾶ ἀπ’ ἐκεῖ,
καὶ ἴσως θὰ τὸν ἐλεήση
καμιὰ ψυχή, ποὺ ἔχει μάθει
νὰ συμπονῆ τὰ ξένα πάθη.

Σὲ λίγο ὅλος προσοχὴ
ἔφερ’ ἐκεῖ τὰ βήματά του
κι ἄλλος φτωχὸς-τὸ δυστυχή!
Μὲ ὅλη τὴ νεότητά του
ἕχει στὸ φῶς του μαύρη σκέπη·
εἶναι τυφλός! τυφλός! Δὲ βλέπει!

Ἄχ! τί ζευγάρι θλιβερό!
Τὰ νιάτα τὰ δυστυχισμένα
κι ἀπὸ τὸν ἄγριο καιρὸ
τὰ γηρατειὰ τὰ μαραμένα
βλέπει ἐκεῖ ὅποιος περνάει
νὰ ζητιανεύουν πλάι-πλάι.

Ὅμως κανεὶς τὰ γηρατειὰ
τὰ χιονοσκέπαστα λυπᾶται!
Στὸ γέρο ρίχνουν μιὰ ματιά,
τὸν ἐλεοῦνε οἱ διαβάται
μὰ οὔτε ἕνας τους δὲ δίνει
και στὸν τυφλὸ ἐλεημοσύνη.

Μὲ πονεμένη τὴν καρδιὰ
ἀνασηκώνεται νὰ πάη...
Ἄχ! θὰ περάση τὴ βραδιὰ
καὶ σήμερα χωρὶς νὰ φάη...
Γι’ αὐτὸ τοὺς ἄλλους τί τοὺς νοιάζει;
Καὶ ὁ τυφλὸς ἀναστενάζει...

Μὰ ἔξαφνα κάποιος ζητᾶ
μὲς στὴν παλάμη νὰ τοῦ δώση
χρήματα λίγα, μ’ ἀρκετά,
ἕνα ψωμὶ γιὰ νὰ πληρώση.
–Σοῦ εὔχετ’ ἡ φτωχὴ καρδιά μου
τιμὲς καὶ δόξες, ἄρχοντά μου!

Εἶπεν εκεῖνος, επειδή,
τυφλὸς ποὺ ἦταν, δὲν μποροῦσε
μὲ δάκρυα χαρᾶς νὰ δῆ
πὼς σπλαχνικὰ τὸν ἐλεοῦσε
ὁ γέρος, ελεώντας πάλι
καθὼς τὸν ἐλέησαν ἄλλοι.

Εικόνα * Ἡ Ἠλέκτρα Κουρούπη, πρώτη σειρά, πρώτη ἀριστερά.
. Εὔχομαι κάπου νὰ εἶναι καλά.
Μὲ τὴν πρώτη μας δασκάλα, τὴν κα Πηνελόπη.
.Ἕνα κόκκινο σημαδάκι δείχνει ἐμένα.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 10th, 2015, 9:00 am

Εικόνα * Διαβάζω,
.......... .......... ...ἄρα ζῶ.



.Ἡ ἰδέα μου χθὲς ἦταν ξαφνικὴ καὶ ἡ ἀπόφαση ἀκαριαία:
ἕνα πανόραμα, μία παρέλαση, κάτι σὰν γιορτή,
ποὺ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ νῆμα ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότεροι καὶ - γιατί ὄχι; - ὅλοι οἱ καλοί μας συγγραφεῖς.

.Ἐδῶ (νὰ) θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

.Ἕναν ὅρον - ποὺ ἰσχύει καὶ γιὰ μένα - θὰ βάλω μόνον (σὲ ὅσους θελήσουν νὰ συμμετάσχουν):
δὲν θὰ δημοσιεύσουμε ἐδῶ κείμενα δικά μας - ἐξὸν βέβαια ἀπὸ λεζᾶντες ἤ κάποια ἀπαραίτητα σχόλια
γιὰ τὸ κείμενο καὶ τὸν συγγραφέα ἤ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου του.
Μία ἐπιπλέον ἐξήγηση ἐκ μέρους μου: κείμενα νεωτέρων συγγραφέων ἤ ποιητῶν ποὺ θὰ διαλέξω καὶ ποὺ
ἴσως εἶναι μονοτονισμένα,
πρῶτα θὰ τὰ πολυτονίσω.
Δὲν ἰσχύει αὐτὸ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐσᾶς, ποὺ ἔχετε τὴν ἔγκριση...τοῦ κράτους!...
Σὲ καμία περίπτωση δὲν θὰ μεταφέρω μονοτονισμένη γραφή. Ἀκόμη κι' ἄν μοῦ ποῦν ὅτι σὲ ἕνα λεπτὸ πε-
θαίνω ἤ ζῶ ἄλλα δέκα χρόνια ἐξ αἰτίας αὐτοῦ.

Εικόνα

Εικόνα * Τὸ βιβλίο, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει

ὁ καλλίτερός μας φίλος θὰ ἤθελα νὰ λάβει ἐδῶ τὴν τιμητική του.

.Ἀπὸ μέρους μου, θὰ τὸ κρατήσω αὐτὸ ἐσαεί. Ποτέ μου δὲν ἐγκατέλειψα κάτι.
Εἴκοσι τέσσερις ὧρες, ἀπὸ χθές, σκέφτομαι τὰ τί, τὰ πῶς, τὰ πόσο...Ἀκόμα καὶ στὸν ὕπνο μου, αὐτὴν τὴν
νέα φιλοδοξία ἀναμετροῦσα.
Βλέπεις, ἆλλα ὄνειρα δὲν μὲ παίρνει νὰ πλάσω.

* Βγᾶλτε τὰ ποιήματά μου ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία. Εἶναι ἀνήθικα!
Ντίνος Χριστιανόπουλος.
* Δὲν ὑπάρχει ἆλλος τόπος ὅπως εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ τὴν ὁποίαν ἐγράφησαν τὰ περισσότερα βιβλία καὶ ὅπου διαβάζονται τὰ ὀλιγώτερα.
Δημήτριος Καμπούρογλου.
* Εἰς τὸν τόπον μας δὲν ἀρκεῖ νὰ γνωρίζη νὰ γράφη κανείς, πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ οἱ ἆλλοι νὰ διαβάζουν.
Δημήτριος Καμπούρογλου.
* Νὰ παντρευτεῖς ὁπωσδήποτε. Ἄν ἀποκτήσεις καλὴ γυναίκα, θὰ ζήσεις εὐτυχισμένος. Ἄν πάλι ἔχεις κακὴ γυναίκα, θὰ γίνεις φιλόσοφος
καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ καλὸ γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

Σωκράτης.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 11th, 2015, 11:05 am

Καὶ ξανά, Γεώργιος Δροσίνης.
~~
Τὰ στολίδια σου.
.Ἀπ' τὶς φροντίδες τοῦ κορμιοῦ ἡ ζωή σου θὰ ξενοιάσῃ.
Τεχνίτρα καὶ στολίστρα σου θἄχῃ ἐκεῖ τὴν Πλάση.
Τὴν ταιριαστή σου φορεσιὰ ἡ ἀγράμπελη θὰ ὑφάνῃ
Καὶ στὰ μαλλιά σου θὰ πλεχτῇ σπάρτων χρυσὸ στεφάνι.
Θὰ ζώσῃ τὸ ἀμπελόκλαδο τὴ λυγερή σου μέση
Κι' ἡ ροδοδάφνη ὁλόχαρη ποδιὰ θὰ σοῦ φορέσῃ.
Θὰ σὲ πλουμίσουν σύγκορμη μ' ἀνθοὺς τὰ περιβόλια
Τῶν κάμπων στάχυα θὰ δεθοῦν στὰ χέρια σου βραχιόλια.
Θὰ κρεμαστοῦν ἀμέθυστοι στὰ στήθη σου τὰ ρείκια,
Στ' αὐτιά σου τ' ἀγριοκέρασα θὰ γίνουν σκουλαρίκια.
Κι' ὅταν ἡ μέρα φεύγοντας πάρη τὸ φῶς μαζί της,
Στὸ μέτωπό σου θὰ φανῇ λαμπρὸς ὁ Ἀποσπερίτης.

Στ' ἀλώνια.
Τὴ ζωὴ τῶν ἁλωνιῶν θὰ χαίρεσαι!
Καταγῆς ἀπόσκια καθισμένη
Μ' ἕνα ἀραχνωτὸ γαλαζομάντηλο
Γιὰ τὴν ἀντηλιὰ μαντηλωμένη.

Θὰ θωρεῖς τὰ γοργογύριστα ἄλογα
Καὶ τ' ἀργὰ βαριοσκυμένα βώδια
Ν' ἀναδεύουν, σὰν κουπιὰ τὴ θάλασσα,
Τὰ χυμένα στάχυα μὲ τὰ πόδια.

Κι' ἀλαφρὰ στὶς θημωνιὲς πισώγερτο
Τὸ κεφάλι σου ἀκουμπώντας - ἴδια
Παναγιὰ βυζαντινή, θὰ δείχνεσαι
Πλουμιστὴ μέσ' σὲ χρυσᾶ ψηφίδια.

Λευκό, λευκό.
Λευκό, λευκὸ ἦταν ὄνειρο καὶ πέρασε
Καὶ σβύστηκεν ἀπείραχτο κι' ἐχάθη,
Σὰν μακρινοῦ πελάου ἀφροστεφάνωμα,
Σὰν κύκνου πέταμα σ' οὐράνια βάθη.

Λευκό, λευκὸ ἦταν ὄνειρο καὶ πέρασε
Κι' ἄφησε κάτι κρύο τὸ πέρασμά του,
Σὰν ἀπὸ χέρι ἀγαπημένο χάϊδεμα
Τὴν ὕστερη τὴν ὥρα τοῦ θανάτου.

.Ἡ Ψαροπούλα.
.Ἡ Ψαροπούλα ἡ ὄμμορφη, τοῦ Μπαρμπαγιάνν' ἡ κόρη,
Κεντάει καὶ ράφτει τὰ προικιὰ καὶ τραγουδεῖ καὶ λέει:
− Προικάκιά μου καλότυχα κι' ὀμμορφοκεντισμένα,
Ποιὸς θἆν' ὁ νιός, ποῦ θὰ χαρῇ καὶ σᾶς καὶ τὴν κυρά σας;
.Ἂν ἴσως θἆν' ψαρᾶ παιδί, ψαράκια νὰ κεντήσω,
Κι' ἂν ἴσως θἆνε κυνηγός, περδίκια καὶ τρυγόνια,
Κι' ἂν εἶνε παπαδόπουλο, σταυροὺς καὶ κομπολόγια,
Κι' ἂν εἶν' ὁλόμμορφο παιδὶ καὶ ξακουστὸς λεβέντης,
Νὰ σᾶς γεμίσω τὴς ραφαὶς μὲ πούλιαις καὶ τιρτίρι.

Καὶ μιὰ Τσιγγάνα πέρναγε καὶ τὸ τραγοῦδι ἀκούει:
− Κόρη μου, δὸς τὸ χέρι σου γιὰ νὰ σοῦ 'πῶ τὴ μοῖρα.
Κυττᾷ ἡ γρηὰ Γύφτισσα τῆς 'μορφονιᾶς τὸ χέρι
Καὶ συννεφιάζ' ἡ ὄψι της, τἀχείλι της δαγκάνει.
− Τί τὸ κυττᾷς καὶ δὲ 'μιλεῖς, μωρὴ γρηὰ Τσιγγάνα;
− Τί νὰ σοῦ 'πῶ, κακότυχη καὶ κακομοιριασμένη;…
κρίμα 'ςτὰ τόσα κάλλη σου καὶ κρίμα 'ςτὰ προικιά σου,
Θὰ πάρης ἄντρα γέροντα καὶ θὰ καῇ ἡ καρδιά σου!

.Ἐπίλογος.
Στίχους ποτὲ δὲν ἔγραψες ἐσύ;
Καλότυχος!… ἂν θὲς νὰ μὲ πιστέψῃς.
Μὴ γράψῃς −εἶν’ ἡ τύχη σου χρυσῆ·
Τὸν ποιητὴ καθόλου μὴ ζηλέψῃς.
Γέλα μαζί ὅταν αὐτὸς γελᾷ,
Περίπαιξε ὅσα ἐκεῖνος λέει
.Ἂν θέλῃς μὴν τὸν ἀγαπᾷς − ἀλλά,
Ἀλλὰ συμπάθησέ τον ὅταν κλαίῃ.
Καὶ ὅταν 'ς τὴ γωνιὰ φυλλομετρῇς
Τοὺς στίχους ποὺ ἐνέπνευσε 'ς τὴ Λύρα
.Ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ πατρίς,
Τοῦ ποιητοῦ σου μὴ φθονῇς τὴ μοῖρα
Γιατὶ κάθε γραμμὴ ὁ ποιητὴς
Τὴ γράφει μὲ τὸ αἶμα τῆς ψυχῆς του,
Καὶ τοῦ χαρτιοῦ τὰ φύλλα ποὺ κρατεῖς
Εἶνε σχισμένα φύλλα τῆς ζωῆς του.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 12th, 2015, 10:31 am

Γιὰ ὅσους ἴσως δὲν τὸ ξέρουν ἤ δὲν τὸ θυμοῦνται ἤ ἔτσι κι' ἀλλοιῶς θἄθελαν νὰ πᾶνε:

Εικόνα .Μουσεῖο Γεωργίου Δροσίνη.
Στὸ κέντρο τῆς Κηφισιᾶς, στὴν βίλλα «Ἀμαρυλλίς», σπίτι ὅπου ἔζησε ὁ Γ. Δροσίνης τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του
καὶ φέρει τὸ ὄνομα τῆς κεντρικῆς ἡρωίδος ἑνὸς ἀπὸ τὰ πρῶτα καὶ δημοφιλέστερα ἄργα του.
Τὸ μουσεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1997 μὲ σκοπό τὴν διατήρηση καὶ τὴν προβολὴ τοῦ πολυδιάστατου ἔργου τοῦ Γ. Δροσίνη, ὁ ὁ-
ποῖος μαζὺ μὲ τὸν Κ. Παλαμᾶ καὶ τὸν Ν. Καμπᾶ ὑπῆρξαν πρωτεργάτες τῆς Νέας Ἀθηναϊκῆς Σχολῆς, τῆς λογοτεχνικῆς
γενιᾶς τοῦ 1880, ποὺ ἀνανέωσε τὴν ἑλληνικὴ λογοτεχνία καὶ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Δημοτικῆς γλώσσας.

Εικόνα

Εικόνα * Ἡ Εὐμορφούλα, ἡ πρώτη πλατωνικὴ ἀγάπη τοῦ Γ. Δροσίνη (Λαογραφικὴ αἴθουσα).
.Ἔργο τῆς Ἀλίκης Γαλιατσάτου.


Εικόνα * Ὁμοίωμα τῆς Δροσίνας Δροσίνη, τῆς μούσας τοῦ ποιήματος "Ἀνθισμένη Ἀμυγδαλιά".
.Ἔργο τῆς Ἀλίκης Γαλιατσάτου.


* Ἐπίσης,
Τὸ Θέατρο Παραμυθίας
παρουσίασε τὴν περίοδο 2012-2013
τὸ ἔργο τῆς Τούλας Μπούτου: «Μιὰ ἀμυγδαλιὰ ἀνθίζει στὴ νεκρὴ γῆ»…
Γεώργιος Δροσίνης: Μιὰ ἐποχή, Μιὰ παρουσία
,
σὲ σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη, μουσικὴ Παντελῆ Θαλασσινοῦ,
μὲ τὸν Μανώλη Δεστούνη
καὶ τοὺς:
Μαρουσὼ Γεωργοπούλου, Μαίρη Κομματᾶ, Κων/νο Ραβνιωτόπουλο,
Βάλια Σαπανίδου, Εὔα Στυλάντερ, Ἐλεάννα Φινοκαλιώτη.
~~~~
«ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ
ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΡΟΣΙΝΗ»
Πρόεδρος: Ἑλένη Βαχάρη.
Οἱ ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀπευθύνονται στὸν Σύλλογο «Οἱ φίλοι τοῦ Μουσείου Γ. Δροσίνη»,
Στεφ. Δραγούμη 7, Κηφισιά, τηλ. 2108012642, τηλεομοιότυπο 2108014105,
ἠλεκτρονικὴ διεύθυνση [email protected]
καθώς καὶ
στὸν Βασίλη Πάστρα, Ὑπεύθυνο Βιβλιοθήκης καὶ Χειρογράφων τοῦ Συλλόγου, κιν. 6972520304.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Πασιφάη » Δεκέμβριος 12th, 2015, 2:28 pm

ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ έγραψε:Καὶ ξανά, Γεώργιος Δροσίνης .

~~.Ἐπίλογος.
Στίχους ποτὲ δὲν ἔγραψες ἐσύ;
Καλότυχος!… ἂν θὲς νὰ μὲ πιστέψῃς.
Μὴ γράψῃς −εἶν’ ἡ τύχη σου χρυσῆ·
Τὸν ποιητὴ καθόλου μὴ ζηλέψῃς.
Γέλα μαζί ὅταν αὐτὸς γελᾷ,
Περίπαιξε ὅσα ἐκεῖνος λέει
.Ἂν θέλῃς μὴν τὸν ἀγαπᾷς − ἀλλά,
Ἀλλὰ συμπάθησέ τον ὅταν κλαίῃ.
Καὶ ὅταν 'ς τὴ γωνιὰ φυλλομετρῇς
Τοὺς στίχους ποὺ ἐνέπνευσε 'ς τὴ Λύρα
.Ἡ πίστις, ἡ ἀγάπη, ἡ πατρίς,
Τοῦ ποιητοῦ σου μὴ φθονῇς τὴ μοῖρα
Γιατὶ κάθε γραμμὴ ὁ ποιητὴς
Τὴ γράφει μὲ τὸ αἶμα τῆς ψυχῆς του,
Καὶ τοῦ χαρτιοῦ τὰ φύλλα ποὺ κρατεῖς
Εἶνε σχισμένα φύλλα τῆς ζωῆς του.


Ευχαριστώ από καρδιάς, για τούτη την επιλογή. Με άγγιξε.
Συν ένα στο νήμα.
Κύκλου δ' εξέπταν βαρυπενθέως αργαλέοιο.
Άβαταρ μέλους
Πασιφάη
Maniac poster
 
Δημοσ.: 11044
Εγγραφη: Μάρτιος 7th, 2014, 12:10 am
Τοποθεσια: Πάτρα
Το μέλος Πασιφάη, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 13th, 2015, 7:56 pm

*
Εικόνα . Ἀργύρης Ἐφταλιώτης,
(Κλεάνθης Μιχαηλίδης, 1849 – 1923).

.Ἀπὸ ποῦ καὶ πῶς νὰ ἀρχίζεις νὰ τὸν θυμᾶσαι, νὰ τὸν παρουσιάζεις, μὲ τόσον θαυμασμὸ ποὺ τοῦ ἀξίζει!...
Λέω ὅμως πὼς στὴν παρούσα περίπτωση τὴν ἀφορμὴ μοῦ ἔδωσε ἡ " Ἱστορία τῆς Ρωμιοσύνης" του, ποὺ βρίσκεται
στὸν β΄τόμο τῶν "Ἁπάντων" του, μαζὺ μὲ τὰ Ἱστορικὰ Ξεγυμνώματα, τοὺς Μεγάλους μας Βυζαντινούς, τὰ Νεο-
ελληνικὰ Ἱστορήματα
, τὸ Στοῦ πηγαδιοῦ τὰ χείλη, τὰ Αἰσθητικὰ καὶ Ρωμιολογικά, τὶς Ταξιδιωτικὲς Γραφές
καὶ τὰ Βιβλιοκριτικά, ἤτοι 732 σελίδες,
μὲ ἀναστύλωση τῶν κειμένων ἀπὸ τὸν Γεώργιο Βαλέτα,
στὶς Ἐκδόσεις Πηγῆς, Ἀθήνα 1962.
.Ἀφήνω 40 σελίδες καὶ ἀνατρέχω στὸν Πρόλογο τοῦ ἴδιου τοῦ συγγραφέα, ἀπ' ὅπου ἀντιγράφω μερικὲς παραγρά-
φους*. Ὕστερα, θὰ καταφύγω σ' ἕνα Κεφάλαιο ποὺ πολὺ μὲ ἀπασχολεῖ καί, φαντάζομαι, πὼς θὰ ἐνδιαφέρει τοὺς
πλείστους ἀπὸ ἐμᾶς, ἀφορὸν τὸν Ἰουλιανό!
~~
. Τόσον στενὰ συγγενεύουν οἱ ἀρχαῖοι οἱ Ἕλληνες κι οἱ κατοπινοί, δηλαδὴ οἱ Ρωμιοί, ποὺ γιὰ νὰ ἱστορηθεῖ τέλεια ἡ εἰκόνα
τῆς πολύχρονης Ρωμιοσύνης ἔπρεπε, θαρρῶ, ν' ἀρχίσουμε ἀπὸ τοὺς Ἀργοναῦτες. Μὰ τέτοια δουλειὰ δὲν εἶναι τοῦ καθενοῦ,
καὶ μάλιστα ἀνθρώπου ποὺ σκοπεύει τὶς λίγες ἀργές του ὧρες νὰ τὶς περάσει διηγὠντας τὴν καθαυτὸ ρωμαιϊκὴ ἱστορία, κι
ἀπάνω στὴ διήγηση σημειώνοντας καὶ μερικοὺς στοχασμούς, ἴσως καὶ γίνουν ἀφορμὴ καὶ μᾶς βγοῦν ἄλλες πιὸ σπουδαιότε-
ρες μελέτες κατόπι, κι ὄχι μονάχα τῆς ἱστορίας μας - τέτοιες ἴσως δὲ μᾶς λείπουνε -, μὰ μελέτες καὶ τοῦ πιὸ δυσκολοξήγη-
του, θαρρῶ, λαοῦ ποὺ φάνηκε στὸν κόσμο, τοῦ ρωμαίϊκου τοῦ λαοῦ.
. Ἀρχίζω λοιπὸν τὶς ἱστορικὲς αὐτὲς κοντυλιὲς ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Ρωμαίων, ἀφοῦ δὰ σὲ κείνους χρωστοῦμε καὶ τὸ ση-
μερινό μας ὄνομα.
Σκοπός μου εἶναι νὰ τὰ παραστήσω τὰ πράματα καταπῶς τἄνοιωσα, καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ δυσάρεστα. Μὰ ἀνίσως καὶ παρα-
τηρήσει ὁ ἀναγνώστης, πὼς σὰν πιότερο κάποτες ἱστορῶ τὰ δυσάρεστα, μάλιστα στὴν Εἰσαγωγή, ἄς μὴν ξεχνάει πὼς τὸ
ἔργο τοῦτο τὸ καταπιάστηκα ὕστερ' ἀπὸ μεγάλα ἐθνικὰ πάθια, πὼς τὸ ἔθνος τὄδειξε θεότρανα πὼς μεγάλη ἀρρώστια τὸ
κρυφοτρώει, πὼς ἡ ἀρρώστια του εἶναι χρονικιά, καὶ πὼς χρέος ἔχουμε νὰ τὰ μελετοῦμε καὶ νὰ τὰ φανερώνουμε τὰ σοβα-
ρά της σημάδια, ἴσως κι ἡ νέα γενεά, ποὺ ἀπ' αὐτὴ καὶ μονάχη ἐλπίζουμε, ὡφεληθεῖ πιὰ ἀπὸ τὴν πεῖρα, ποὺ μᾶς στάθηκε
νεκρὸ γράμμα κι ἐμᾶς καὶ τῶν παλιῶ μας προπατόρων - ὄχι τῶν Βυζαντινῶν, αὐτοὶ τὴν ἤξεραν τὴ δουλειά τους - καὶ μπεῖ
τὸ Ἔθνος στὸ μεγάλο δρόμο, ποὺ δὲν τοῦ λείπει δύναμη νὰ τὸν τρέξει.
. Ἴσως πρέπει ἄλλο ἕνα ν' ἀναφερθεῖ. Ἱστορώντας τὰ παλιὰ καὶ τὰ μεσαιωνικά μας χρόνια, δὲν περιορίστηκα στὴν καθαυτὸ
ἱστορία μονάχα, παρὰ ζήτησα νὰ παραστήσω καὶ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, τὶς συνήθειες καὶ τὰ συστήματά τους, καὶ τέλος τὴ
θρησκευτικὴ τὴν πορεία, ποὺ στάθηκε κι ἐθνική μας πορεία. Πάσκισα μ' ἄλλους λόγους νὰ κάμω τὸ βιβλίο μου εἶδος πανό-
ραμα, γιὰ νὰ τοὺς καλονοιώσουμε τοὺς προγόνους μας, ὁ μόνος τρόπος νὰ καλονοιώσουμε καὶ τὸν ἑαυτό μας.

.Ἐξὸν ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ κι ἐθνικὸ σκοπό, ἔχει αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ σκοπὸ γλωσσικό. Βαρεθήκαμε πιὰ νὰ τἀκοῦμε, πὼς ἡ ρωμαί-
ϊκη ἡ γλώσσα εἶναι κατάλληλη γιὰ τραγούδια καὶ γιὰ παραμύθια, γιὰ τίποτις ἄλλο ὅμως ὄχι. Ἡ ἰδέα εἶναι παιδιακίσια, καὶ
νὰ ποὺ μπορεῖ κι ἱστορικὸ βιβλίο νὰ γραφεῖ στὴν Ἐθνική μας τὴ γλώσσα**.

Δυὸ λόγια τώρα καὶ γιὰ τὸ δούλεμα τοῦ ἔργου. Καθὼς θὰ δεῖ ὁ ἀναγνώστης, δὲν εἶναι Ἐπιστημονικὴ Ἱστορία, ἀφοῦ καὶ καθ-
αυτὸ ἱστορικὸς δὲν εἶμαι. Γιὰ νὰ γλυτώσω μάλιστα τὸ λίγο μου καιρὸ ἀπὸ μεγάλες κι ἀπὸ μακρινὲς μελέτες, τὸ πιότερο ὑλι-
κὸ τὸ μάζεψα ἀπὸ τὶς καλλίτερες πρόχειρες πηγές, καὶ δικές μας καὶ ξένες. Εἶχε κι αὐτὸ τὶς δυσκολίες του, ἐπειδὴ ὁ καθέ-
νας ἀγαπάει νὰ δηγᾶται τὰ πράματα καταπῶς τὰ βλέπει, καὶ μερικὰ τὰ βλέπουν, καὶ δικοί μας καὶ ξένοι, μὲ τρόπο ποὺ δὲ
μᾶς πολυφωτίζουνε σ' αὐτὰ ποὺ γυρεύουμε. Ἴσως μᾶς σκοτίζουνε κιόλας.
. Α.Ε.
====
(*) Τελικῶς, δὲν θὰ ἄντεχα, παραλείποντας ἔστω καὶ λίγες ἀράδες ἤ λέξεις, νὰ αἰσθάνομαι ἱερόσυλος.
Αὐτούσιος λοιπὸν βρίσκεται ὁ πλήρης Πρόλογος τοῦ συγγραφέα, μὲ ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὴν ὀρθογραφία του.
(**) Ἀπὸ τότες ποὺ γράφηκε αὐτὸς ὁ Πρόλογος φάνηκε μέρος τῆς ἀξιόλογης Ἀστρονομίας τοῦ Πάλλη, ποὺ ἀ-
κόμα πιὸ περίτρανα μᾶς ἀποδείχνει πόσο κατάλληλη εἶναι ἡ καταφρονεμένη αὐτὴ γλώσσα γιὰ ἐπιστημονικὰ
ἀντικείμενα.

~~~~
Καὶ τὸ ἔργο ἀρχίζει ἔτσι:
.Ἱστορία τῆς Ρωμιοσύνης.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ.
ΡΩΜΑΙΟΚΡΑΤΙΑ.
1. Ἀριστίωνας καὶ Σύλλας.
2. Ρωαμαϊκὸς φιλελληνισμός.
3. Νέρωνας.
4. Ἄλλοι ψεύτικοι κι ἀληθινοὶ καλοθελητάδες.
5. Ἀεροκοπανίσματα.
6. Ἡρώδης. Καλλιτεχνήματα. Γλώσσα.
7. Μερικοὶ στοχασμοί.
8. Γόθοι.
9. Ἡ γῆ ποὺ ριζοβόλησε ὁ Χριστιανισμός.
10. Ὁ Χριστιανισμός.
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ.
------
ΑΠΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
323 - 337

Πρῶτο Κεφάλαιο:
Πρωτοφαίνεται ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος.
Δεύτερο Κεφάλαιο:
Κανονίζουνται τὰ θρησκευτικά.
Τρίτο Κεφάλαιο:
Χτίζεται ἡ Κωνσταντινούπολη.
Τέταρτο Κεφάλαιο:
.Ἀρχίζει καὶ βράζει τὸ λεβέτι τῆς Ρωμιοσύνης.
Πέμπτο Κεφάλαιο:
Τὰ ὑστερνὰ τοῦ Κωνσταντίνου.
. Ἕχτο Κεφάλαιο:
Βιογραφικὰ συμπληρώματα.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ.
------
ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ.
337 - 395.

Πρῶτο Κεφάλαιο:
. Ὁ Κωστάντιος.
~~
ΕικόναΕικόναΕικόναΕικόναΕικόνα
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 14th, 2015, 9:20 am

Εικόνα
* * *
Εικόνα
* * *
ΕικόναΕικόνα ~ Ὁ τάφος τοῦ Ἀργύρη Ἐφταλιώτη στὴν Ἐφταλοῦ (Λέσβος).

Εικόνα ~ Τὸ σπίτι τοῦ Ἀργύρη Ἐφταλιώτη στὸν Μόλυβο.
[Τὸ σπίτι τοῦ Ἀργύρη Ἐφταλιώτη, ἐπισκευάζεται ἐπὶ δημαρχείας Κ.Δούκα, μὲ τὴν συμβολὴ τοῦ λογοτέχνη Γ. Βαλέτα, μὲ
σκοπὸ νὰ στεγάσει τὸ Μουσεῖο Ἐφταλιώτη, ἀλλὰ τελικὰ παραχωρεῖται γιὰ τὴν στέγαση καλλιτεχνικῶν ἔργων καὶ τὴν με-
τέπειτα μόνιμη συλλογὴ τῆς Δημοτικῆς Πινακοθήκης]

Εικόνα ~ Ἡ προτομὴ τοῦ Ἀργύρη Ἐφταλιώτη στὴν αὐλὴ τοῦ παλαιοῦ Δημαρχείου.
====
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ έγραψε:Στὶς προηγούμενες σελίδες θὰ βρήκατε τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ ὅλες τὶς Ραψωδίες τῆς "Ὀδύσσειας ",
πρωτότυπο κείμενο καὶ (κατὰ προτίμηση) μετάφραση τοῦ
Ἀργύρη 'Εφταλιώτη.
Ἀκολουθεῖ ἕνα μέρος κειμένου τῆς φιλολόγου Κυριακῆς Μαμώνη, ποὺ εἶναι γνωστὴ γιὰ τὶς με-
λέτες της, κυρίως γιὰ τὸν
Γεώργιο Βιζυηνό, τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη καὶ τὴν Μικρὰ Ἀσία.
Στὴν ἴδια χρωστάω μεγάλη χάρη. Μοῦ συμπαραστάθηκε σὲ στιγμὲς συναισθηματικὰ δύσκολες, ἀφοῦ,
πρωτύτερα, γνοιάστηκε νὰ βρῶ δουλειὰ, νὰ γίνω...μεταφραστής (1968).
Ἀπὸ τὶς γνήσιες Ἑλληνίδες,
ποὺ πιστέψαμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο.
Ἄ, καὶ μία ἀπὸ τὶς αἰσθαντικώτερες φωνὲς ποὺ ἔχω ἀκούσει. Μελωδία.

~~
Κυριακὴ Μαμώνη: Ἀργύρης Ἐφταλιώτης.
(Περιοδικὸ: Ἑλληνικὴ Δημιουργία, τ. 116, Ἀθήνα 1952)
.
(...) Τὸ ἀξιολογώτερο ὅμως καὶ ὡριμότερο μεταφραστικό του ἔργο, εἶναι ἡ μετάφρασις τῆς "Ὀδύσσειας". Σοβαρὴ καὶ δύσκολη ἡ
μεταφραστικὴ δουλειά. Τί μεγάλο ὅμως τόλμημα, ἡ ἀπόδοσις σὲ δημοτικὴ τοῦ ὁμηρικοῦ βιβλίου, καὶ σὲ ἐποχὴ μάλιστα ποὺ ἡ δη-
μοτικὴ δὲν λογιζόταν ἀκόμα τόσο πλούσια γιὰ νὰ ἀποδώση τὸν ὁμηρικὸ θησαυρό. Κι' ὕστερα δὲν εἶναι μονάχα ἡ γλῶσσα. Τὸ τόλ-
μημα ἦταν ἀκόμα μεγαλύτερο.Πῶς νὰ μπορέση κανεὶς νὰ ἀνασύρη μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, ἕνα ἔργο μνημειακό, γιὰ νὰ μπῆ
μέσα στὴν οὐσία του, νὰ τὸ ἀφομοιώση, κι' ὕστερα νὰ τὸ μεταπλάση στὸ νεώτερο λόγο, δίχως νὰ τὸ κομματιάση; Πῶς νὰ μπορέση
κανεὶς νὰ μεταφέρη ὅλες ἐκεῖνες τὶς ὁλοζώντανες καὶ πλούσιες ὁμηρικὲς εἰκόνες, δίχως νὰ χάσουν τίποτα ἀπ' τὴν παρθενική τους
χάρι; Ὁ Ἐφταλιώτης καταπιάστηκε μὲ ἔργο δύσκολο.Μὰ πῶς ἀποφάσισε μέσα στὶς τόσες του ἀσχολίες νὰ καταπιαστῆ μὲ ἕνα τόσο
δύσκολο ἔργο; Βρισκόμαστε στὴν Ἀγγλία στὰ 1914, ὅταν εἶχε ξεσπάσει ὁ μεγάλος πόλεμος. Βαρειὰ θλιμμένη καὶ πληγωμένη ἡ ψυχή
του, κι' ἀπ' τῆς ζωῆς του τὰ κτυπήματα κι' ἀπ' τοῦ πολέμου τὴ βοή, ζήτησε νὰ βρῆ κάποια γαλήνη.Κι' αὐτὴ τὴ γαλήνη ζήτησε νὰ τὴ
βρῆ μέσα στὸν εὐτυχισμένο κόσμο τῆς Ὀδύσσειας. Συναναστράφηκε μοιπὸν μὲ τὸ ὁμηρικὸ βιβλίο, τόσο ποὺ ἐξοικειώθηκε μαζύ του.
Μελετῶντας καὶ δουλεύοντας τὴ μετάφρασί του, εὕρισκε τὴ γαλήνη. Ἔτσι δούλεψε ἐνιὰ χρόνια. Δὲ μπόρεσε ὅμως νὰ ἀποτελειώση
τὸ ἔργο του, καὶ ὅταν πέθανε στὰ 1923, μᾶς ἄφησε ἀμετάφραστα τὰ τρία τελευταῖα στοιχεῖα.
Φυσικὰ ὁ Ἐφταλιώτης στὸ μεταφραστικὸ αὐτὸ ἔργο, εἶχε βρῆ κάπως τὸ ἔδαφος προετοιμασμένο.
Πολυλᾶς μᾶς εἶχε δώσει στὰ 1875 μετάφρασι τῆς "Ὀδύσσειας" σὲ ἐποχὴ μάλιστα ἀντιποιητικώτατου καθαρευουσιανισμοῦ, σὲ δη-
μοτικὴ γλῶσσα, ὄχι ὅμως ἀπόλυτα ξεκαθαρισμένη ἀπὸ κάποια ἀπηχήματα τῆς καθαρεύουσας.
Ὕστερα ὁ Πάλλης στὰ 1904, μᾶς ἔδωσε μεταφρασμένη τὴν "Ἰλιάδα" σὲ μιὰ ρωμαλέα δημοτικὴ, ποὺ θαρρεῖς καὶ μάχεται κι' αὐτὴ μα-
ζύ μὲ τοὺς ὁμηρικοὺς ἥρωες γιὰ τὴν ἐπικράτησί της. Ὁ Πάλλης μᾶς ἔδωσε στὴν "Ἰλιάδα" του, μιὰ γλῶσσα γεμάτη λεβεντιά, ποὺ κά-
ποτε ὅμως φθάνει στὴν τραχύτητα.
Τοῦ Ἐφταλιώτη ἡ γλῶσσα στὴν "Ὀδύσσεια", εἶναι ἁπαλώτερη, τρυφερώτερη. Ἄν μιλούσαμε γιὰ ρυθμούς, θὰ λέγαμε ὅτι ἡ γλῶσσα
ἔχει ὅλη τὴ μεγαλοπρέπεια μὰ καὶ τὴν ἀκαμψία τὴ δωρική, ἐνῶ τοῦ Ἐφταλιώτη ὅλη τὴ λεπτότητα καὶ τὴ χάρι τὴν ἰωνική. Εἶναι νὰ
θαυμάση κανεὶς τὴν ἄφθαστη λογοπλαστικὴ ἱκανότητα μέσα στὴ μετάφρασι τοῦ Ἐφταλιώτη. Συνθέτει ἐπίθετα ποὺ δίχως νὰ χάσουν
τίποτα ἀπ' τὴν ὀμορφιὰ τοῦ πρωτοτύπου, κερδίζουν ἠχητικὰ ἀκόμα περισσότερο. Τὸ ὁμηρικὸ "τερπικέραυνος" γίνεται βροντοχάρης,
τὸ "ἐνοσίχθων"- κοσμοσείστης, τὸ "πτολιπόρθιος"- κουρσευτής, τὸ "πότνια μήτηρ"- ἡ μάννα ἡ πολυσέβαστη, τὸ "εὐπλόκαμος - ὡριο-
πλέξουδη, τὸ "φίλος υἱὸς"- ἀκριβογιός, τὸ "ὀλοόφρων"- κακόγνωμος, τὸ "μεγάθυμος"- τρανόψυχος, τὸ "ἐριμύκους βοῦς"- τὰ βόδια
τὰ μουγκρόφωνα, τὸ "ἐΰσκοπος"- ἀγρυπνομάτης, τὸ "θεσπιδαὲς πῦρ"- φωτιὰ ὁλόφλογη.Πολλὲς φορὲς ἀκόμα πλάθει λέξεις ποὺ ἴσως
ξενίζουν κάπως στὴ γλωσσική μας αἰσθητική, διαβάζοντάς τες ὅμως μέσα στὸ κείμενο, τὶς βρίσκομε ἀπόλυτα ταιριασμένες ὅπως π.χ.
θαρρεσιά, μνηστῆρες παραδιάντροποι, χοιρινὸ κρεάσι, χόχλιο ποταμό, μέσαθε (ἀντὶ μέσα). Πολὺ σπάνια μᾶς δίνει λέξεις τῆς καθαρεύ-
ουσαςὅπως σὰν τοῦ δοκήση, αἰγιδόσκεπος, νέφια. Τὰ κύρια ὀνόματα ἐλάχιστα τὰ παραλλάζει π.χ. Δυσσέας, Θιάκι. Δὲν ἔχει αὐτὴ τὴ
μανία τοῦ Πάλλη ποὺ παραμόρφωνε κυριολεκτικὰ τὰ ὁμηρικὰ ὀνόματα. Ἡ γενική του εἶναι μερικὲς φορὲς αὐθαίρετη ὅπως τοῦ Ποσει-
διοῦ, τοῦ Ἀγαμέμνου. Τὸ κάνει ὅμως αὐτὸ ὅσες φορὲς τοῦ τὸ ζητεῖ ἡ μετρικὴ κατασκευὴ τοῦ στίχου. Ὁ δακαπεντασύλλαβός του κυ-
λάει ἀβίαστα, ἀφίνοντάς μας τὴν ἴδια μουσικὴ αἴσθησι ποὺ μᾶς ἀφίνουν καὶ τὰ τραγούδια του.
Μερικοὶ ὡραῖοι στίχοι ἀπ' τὴ μετάφρασί του:

Ἀπ' τὴ ραψωδία Ε. στ. 365-368.
Αὐτὰ καθὼς ἀνάδευε στὸ νοῦ καὶ στὴν ψυχή του,
μεγάλο κῦμα σήκωσεν ὁ σείστης ὁ Ποσειδώνας,
φριχτὸ κι ἁψηλοθόλωτο, ποὺ ἀπάνω του ξεσπάνει.

Ἀπ' τὴ ραψωδία Ζ. στ. 15-20.
Καὶ μπῆκε μὲς στὸ θάλαμο τὸ λαμπροδουλεμένο,
ποὺ κόρη μὲ ὅψη κι ὀμορφιὰ θεόμοιαστη κοιμόταν,
ἡ Ναυσικᾶ, τοῦ ἀντρόψυχου τοῦ Ἀλκίνου ἡ θυγατέρα.
Σιμά 'τανε δυὸ κοπελιὲς χαριτοστολισμένες,
στὰ πλάγια θύρας σφανταχτῆς μὲ τὰ κλεισμένα φύλλα.

Ἀπ' τὴ ραψωδία Μ. στ. 1-8.
Τοῦ Ὠκεανοῦ τὰ ρέματα τὸ πλοῖο σὰν ἀφῆκε,
κι ἀπάνω ἀπὸ τὰ κύματα τοῦ διάπλατου πελάγου
ἦρθε στῆς Αἴας τὸ νησί, ποὺ κατοικεῖ ἡ Αὐγούλα,
καὶ σὲ γλυκοὺς χορότοπους χρυσανατέλνει ὁ Ἥλιος,
ἐκεῖ στὸν ἄμμο φτάσαμε κι ἀράξαμε τὸ πλοῖο,
καὶ πήγαμε πλαγιάσαμε στὸ περιγιάλι ἀπάνω,
προσμένοντας τὴ λαμπερὴ νὰ γλυκοφέξη Αὐγούλα.

Φῶτος Πολίτης μίλησε μ' ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν "Ὀδύσσεια" τοῦ Ἐφταλιώτη. "Ἡ μεγάλη αὐτὴ μεταφραστικὴ ἐργασία - λέγει - εἶναι
σοβαρώτατη συμβολὴ στὰ νεοελληνικὰ γράμματα, προωρισμένη νὰ τιμήση τὸ ὄνομα τοῦ σεμνοῦ λογοτέχνη". Καὶ πραγματικὰ, καὶ τί-
ποτα ἄλλο νὰ μὴν εἴχαμε, αὐτὴ καὶ μόνη ἡ μετάφρασις θὰ ἔφθανε, γιὰ νὰ τοῦ δώση μιᾶ τιμὴ καὶ μιὰ δόξα μέσα στὴν νεοελληνικὴ λο-
γοτεχνία.
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ έγραψε: Μιὰ λεπτομέρεια ποὺ ἀξίζει νὰ ὑπογραμμισθεῖ - κι' αὐτὸ θὰ κάνω. Δῶρο στὰ θάρρητὰ μου.
* * *
Εικόνα Ἀργύρης Ἑφταλιώτης. Ὁ Λέσβιος, ὰπὸ τὸν Μόλυβο, λογοτέχνης, κορυφαῖος στὰ Νεοελληνικὰ Γράμματα,
(ὄνομα κοσμικὸ Κλεάνθης Κ. Μιχαηλίδης). Διηγήματά του, τυπωμένα σὲ χωριστοὺς τόμους: “Νησιώτικες ἱστορίες” (1894), “Φυλλάδες τοῦ Γεροδήμου” (1897),
ἡ Μαζώχτρα”, “Βουρκόλακας” (δράμα, 1900), “Παλιοὶ Σκοποί”(ποιήματα, 1901), καὶ “Ἱστορία τῆς Ρωμιοσύνης” (1901) καὶ ἄρθρα, δοκίμια κριτικὰ καὶ ἱστο-
ρικὰ, ὅλα διαμάντια τοῦ ὡραίου δημοτικοῦ λόγου.
Σημειώνει ὁ ἴδιος στὸ χειρόγραφὸ του, μετὰ τὸν τελευταῖο στίχο: “Τέλειωσε τὶς 9 τοῦ Φλεβάρη 1923—Στὴν Ἀντίπολη”, ἐκεῖ ὅπου καὶ πέθανε λίγους μῆνες μετά.
Καὶ δὲν μπόρεσε ν' ἀποτελειώσει τὴν ποιητικὴ ἀπόδοση τῆς Ὁμήρου Ὀδύσσειας στὴν νέα μας γλώσσα.
Ἤτανε τότε 74 χρόνων, καὶ εἶχε ἀρχίσει νὰ μεταφράζει τὴν “Ὀδύσσεια” στὶς 10 τοῦ Μάη 1914.

Εικόνα (Ἕναν χρόνο μικρότερὸς μου ἀπὸ τώρα, ξεκίνησε αὐτὸν τὸν μόχθο-ἆθλο). (Αὐτὸ μ' ἐνδιαφέρει).

Εικόνα Λέσβος. Μόλυβος ἤ Μήθυμνα, : στὴν αὐλὴ τῆς Πινακοθήκης, ἡ προτομὴ τοῦ πεζογράφου, ποὺ γεννήθηκε στὴ Μήθυμνα.
Μετὰ τὸν θάνατὸ του, τὸ χειρόγραφο τοῦ ἔργου (6 τετράδια) παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς κληρονόμους του καὶ μένει φυλαγμένο στὴ Βιβλιοθήκη τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων.
Ὁ Ἀργύρης Ἐφταλιώτης πρόφθασε νὰ ἀποδώσει ὥς καὶ τὴν Ραψωδία Φ.
* * *
Νανούρισμα
Ἒλ᾿ ἀγεράκι τοῦ βουνοῦ καὶ γλυκοδρόσισέ το,
κατέβ᾿ ἀχτίδα τ᾿ οὐρανοῦ καὶ γλυκοχάιδεψέ το.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.

Στ᾿ ἀγγελικό του πρόσωπο τῆς Παναγιᾶς ἡ χάρη
καὶ τοῦ παιδιοῦ της ὁ σταυρὸς στὰ στήθια του καμάρι.
Νάνι, νάνι στὸ μαντρί σου,
λαγιαρνάκι μου, κοιμήσου.

Τὰ ὄνειρ᾿ ἂς κατέβουνε χρυσὰ καὶ μυρωμένα
ν᾿ ἀνθοβολοῦν στὰ χείλη σου χαμόγελα σπαρμένα.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀγγελούδι,
νάνι, ἀμύριστο λουλοῦδι.

῾Λᾶτε, τρυγόνες, πεῖτε μου, τί λέτε στ᾿ ἀκριβά σας,
τὸ βράδι σὰν τὰ παίρνετε στὰ μαλακὰ φτερά σας.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀργυρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.

Ἂν λέτε πῶς τρελαίνεστε, ἐγὼ νὰ πῶ πεθαίνω,
γιατί σεῖς τά ᾿χετε πολλὰ κι ἐγώ ᾿να τὸ καημένο.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
νάνι τὸ μονάκριβό μου.
Ἀργύρης Ἑφταλιώτης.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Πασιφάη » Δεκέμβριος 14th, 2015, 1:27 pm

Απευθύνομαι στον χρήστη που πάτησε την αρνητική ψήφο. Τον προκαλώ μέσω του νήματος αυτού, να δώσει τα μύχια του. Η Ποίηση, η έκφρασις αυτής, δεν είναι τζόγος. Δεν είναι ''παιγνιδισμα'' της στιγμής. Είναι κόπος. Είναι κατάθεση ψυχής. Είναι αυτό που δεν μπορεί να αντιληφθεί εκείνος, που ενώ έχει στο χέρι την πένα, κάμει ''ορνιθοσκαλίσματα'', δίχως να σέβεται την ύπαρξη. Περιμένω να αποδείξει, τουλάχιστον το Σεβασμό και την γνώση που ενδεχομένως θεωρεί πως κατέχει. 'Τότε, θα του βγάλω το καπέλο.
Κύκλου δ' εξέπταν βαρυπενθέως αργαλέοιο.
Άβαταρ μέλους
Πασιφάη
Maniac poster
 
Δημοσ.: 11044
Εγγραφη: Μάρτιος 7th, 2014, 12:10 am
Τοποθεσια: Πάτρα
Το μέλος Πασιφάη, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Πασιφάη » Δεκέμβριος 14th, 2015, 2:59 pm

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)



Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.



Αυτός που σωπαίνει (Τάσος Λειβαδίτης)


Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατέλειωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο που…

Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές
που αρνούνται
κλαίνε λίγο
κι ύστερα ενδίδουν
και τ’ άλλο πρωί,
αερίζουν το σπίτι
απ’ τους μεγάλους στεναγμούς…

Στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες
πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν
πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι ύστερα αποκοιμήθηκαν
γλυκείς κι απληροφόρητοι
σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια

Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από πού ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;

Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν…

Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα…
δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,
το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…

Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει…


Ποιητική ευδαιμονία απο τον Τάσο Λειβαδίτη..
Κύκλου δ' εξέπταν βαρυπενθέως αργαλέοιο.
Άβαταρ μέλους
Πασιφάη
Maniac poster
 
Δημοσ.: 11044
Εγγραφη: Μάρτιος 7th, 2014, 12:10 am
Τοποθεσια: Πάτρα
Το μέλος Πασιφάη, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Πασιφάη » Δεκέμβριος 14th, 2015, 3:01 pm

Θάνατοι

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ' τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·

ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,
ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·

ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο,
ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
και τον καημό δεν είπατε που γράφω·

μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου
μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.


Κώστας Καρυωτάκης.
Κύκλου δ' εξέπταν βαρυπενθέως αργαλέοιο.
Άβαταρ μέλους
Πασιφάη
Maniac poster
 
Δημοσ.: 11044
Εγγραφη: Μάρτιος 7th, 2014, 12:10 am
Τοποθεσια: Πάτρα
Το μέλος Πασιφάη, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Πασιφάη » Δεκέμβριος 14th, 2015, 3:04 pm

Ποιητική

-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.

-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;

Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.

Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις

Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

Αγαπημένο του Αναγνωστάκη...

Συνεχίστε.
Κύκλου δ' εξέπταν βαρυπενθέως αργαλέοιο.
Άβαταρ μέλους
Πασιφάη
Maniac poster
 
Δημοσ.: 11044
Εγγραφη: Μάρτιος 7th, 2014, 12:10 am
Τοποθεσια: Πάτρα
Το μέλος Πασιφάη, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό Naranjita » Δεκέμβριος 14th, 2015, 3:34 pm

Θάνατος είναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας πίσω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία
"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις".
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία


Καρυωτάκης
Καντε διαιτα..
Αποφευγετε να τρωτε χαλασμενα ονειρα και ασχημες αναμνησεις ειναι πλουσια σε λυπη...
Άβαταρ μέλους
Naranjita
Crazy poster
 
Δημοσ.: 5374
Εγγραφη: Αύγουστος 6th, 2015, 10:26 am
Το μέλος Naranjita, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 17th, 2015, 9:12 am

Εικόνα. Νικηφόρος Βρεττάκος.
~~
.Ὁ ἥλιος μοιράζεται σὲ κομμάτια
μέσα στοὺς ποιητές. Εἶναι τὸ ἀντίδωρο
ποὺ ὁ Θεὸς διανέμει στοὺς ἐντολεῖς του.

Συμμετέχουμε στὴν ὑπόθεση τοῦ φωτός.

.Ἐνῶ φτιάχνουν ἐκεῖνοι, πουλοῦν, διακινοῦν
ὅπου γῆς κι ὅπου ἄνθρωποι ὄπλα
κι ἀποθηκεύουν αἷμα σκοτώνοντας ὄνειρα
ἐμεῖς προσπαθοῦμε:

Νὰ φτιάξουμε
ἕναν οὐρανὸ μὲ λίγες λέξεις.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..
Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.
Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα
πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες
τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας
μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,
μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα,
γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα μπορῶ
ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω
σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

..
.Ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο
λουλοῦδι, ὅμοια κ᾿ ἐγώ. Τριγυρίζω
διαρκῶς γύρω ἀπ᾿ τὴ λέξη.

Εὐχαριστῶ τὶς μακριὲς σειρὲς
τῶν προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴ φωνή,
τὴν τεμαχίσαν σὲ κρίκους, τὴν κάμαν
νοήματα, τὴ σφυρηλάτησαν ὅπως
τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κ᾿ ἔγινε
.Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια
κι ἄλλα κοσμήματα.

Μὲ τὸ νῆμα
τῶν λέξεων, αὐτὸν τὸ χρυσὸ
τοῦ χρυσοῦ, ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὰ βάθη
τῆς καρδιᾶς μου, συνδέομαι· συμμετέχω
στὸν κόσμο.
Σκεφτεῖτε:
Εἶπα καὶ ἔγραψα, «Ἀγαπῶ».
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 23rd, 2015, 6:20 pm

Εικόνα .Νικηφόρος Βρεττάκος.

. Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα.
.Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα μὴν ἀνησυχήσης
ὡς τὸ ἄλλο πρωί, ὡς τὸ ἄλλο βράδυ, ὡς τὴν Κυριακή,
Ἐδῶ κάπου θὰ βρίσκομαι σ᾿ ἕναν ἄρρωστο δίπλα,
μ᾿ ἕνα πικρὸ ραβδὶ θὰ ψάχνω νὰ βρῶ μία πηγή.
πόρτα σὲ πόρτα θὰ γυρνῶ μ᾿ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη.
.Ἔχε ἀναμμένη τὴ φωτιὰ πάντοτε, γιατὶ πάντοτε
θὰ σοῦ γυρίζω μουσκεμένος- Ἔχω ζεσταμένο
στὰ γόνατά σου ἕνα πουκάμισο κι ἔχε τὸ νοῦ σου
στὴν πόρτα καὶ στὴ δημοσιὰ μὴν ἀκουστῶ, γιατί,
δίχως λειψὸ ἀποφέγγαρο κι ἄστρι, κάθε φορά,
ἀπὸ τὴν ἄκρη θά ῾ρχομαι τὸν κόσμου.

Αὐτοβιογραφία
Μεταφέρω ἀπὸ τόπο σὲ τόπο
τὴ λύπη μου, αὐτὸ τὸ καλύβι
μὲ τὰ ἐλάχιστα πράγματα:
τὰ χαρτιά, τὶς μνῆμες, τὶς πέννες μου.
Τὸ πιὸ μεγάλο μου ἀπ᾿ ὅλα
τὰ πράγματα, μὲς
στὸν ἄδειο μου χῶρο,
εἶναι τὰ χέρια μου.

Εικόνα

.Ἂν δὲν μοῦ 'δινες ποίηση, Κύριε.
.Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
.Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
.Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Re: Γενικώτερα, ἐδῶ θυμόμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ λογοτέχνες, μόνον.

Δημοσίευσηαπό ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ » Δεκέμβριος 27th, 2015, 10:49 am

Σκέφτομαι μάλιστα συχνὰ νὰ ἐπανέρχομαι στὰ τελευταῖα τρία ὀνόματα λογοτεχνῶν καθὼς θὰ προχωρῶ προσθέτοντας
καὶ ἄλλους. Θἄθελα νὰ δοθεῖ μιὰ πιὸ σφαιρικὴ εἰκόνα γιὰ τὸν καθένα τους, τηρῶντας καὶ μιὰν ἐναλλαγή, γιὰ ἔκπληξη,
γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθῶ τάχα γιὰ βαρεμάρα καὶ πὼς γεμίζω σελίδες γιὰ νὰ τὶς γεμίζω. Ποτὲ δὲν ἔχω κάνει κάτι ποὺ νὰ
μὴν ἦταν ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα.

Εικόνα * Γεώργιος Δροσίνης, πάλι.

.Ἀλλ' αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἔχω στὰ χέρια μου ἕνα ἆλλο Ἀφιέρωμα, τοῦ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ,
ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση πρὸς τιμήν του τὴν Παρασκευὴ 23 Φεβρουαρίου 1996.

Εικόνα * Ἕνα δεῖγμα περὶ τοῦ τί πράττει τὸ Λύκειο τῶν Ἑλληνίδων.
~~
Στὸ ἐξώφυλλο:
Κι' ἄν κάποτε φύγω ἀγύριστος
μὲ θυμηθῆτε,
στῆς Ἁρμονίας τὴν τέχνη σμίγοντας
προσευχηθεῖτε.

~~
ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΑΝΔΡΩΝ.
.Πιστεύσατέ με· ὅταν ἐγύριζα μέσα εἰς τὴν ἁγιασμένην αὐτὴν πόλιν καὶ ἀντίκρυζα παντοῦ ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ὑποφέρει
μαρτύρια διὰ τὴν πατρίδα, ἐκοκκίνιζα ἀπὸ ἐντροπὴν ἐγὼ ὁ ὑγιής, ὁ δυνατός, ποὺ δὲν εἶχα πάθει τίποτε. Μοῦ ἐφαίνετο ὡσ-
ὰν ἱεροσυλία, ὅτι ἐτολμοῦσα νὰ πατῶ τὸ χῶμα ποὺ δὲν τὸ εἶχα βρέξει, ὅπως ὅλοι ἐκεῖνοι, μὲ τὸ αἷμα μου καὶ μὲ τὰ δάκρυά
μου.
.Ἐπὶ τέλους ἡ ὡρισμένη ἡμέρα ἦλθεν· ἦτον ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων. Ἔγινε καταγραφὴ τῶν κατοίκων καὶ εὑρέθησαν ἕως ἐννέα
χιλιάδες ὅλοι, ἐκ τῶν ὁποίων τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες τοῦ πολέμου, χίλιοι ἀσθενεῖς καὶ ἀνίκανοι καὶ πέντε χιλιάδες γυναικό-
παιδα.
Κατὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου ἠκούσθη ἀπὸ τὴν κορυφὴν τοῦ Ζυγοῦ ὁ περιμενόμενος πυροβολισμός.Τότε ἄρχισε νὰ γίνεται ἡ ἑτοι-
μασία τῆς ἐξόδου. Εἰς τὴν πόλιν μόνον ὀλίγοι ἔμειναν· οἱ ἀσθενεῖς ἐκεῖ ὅπου κατέκειντο, οἱ γέροντες καὶ ἄλλοι ἀνίκανοι ἐκλεί-
σθησαν ἐντὸς τῶν δυνατωτέρων οἰκιῶν ὡπλισμένοι καὶ ἐφωδιασμένοι μὲ πολλὴν πυρίτιδα, ὥστε νὰ πολεμήσουν ὅσοι δυνη-
θοῦν καὶ νὰ τιναχθοῦν εἰς τὸν ἀέρα μετὰ τῶν ἐχθρῶν, ὅταν ἐπὶ τέλους εἰσορμήσουν αὐτοί.
Δὲν ἠμπορεῖ γλῶσσα ἀνθρώπου νὰ ἐξιστορήσῃ τὴν σύγχυσιν τῆς ὥρας ἐκείνης, τὰ δάκρυα τῶν ἀποχωριζομένων ἀπὸ προσφι-
λεῖς ἀσθενεῖς, τοὺς ἀναστεναγμοὺς ἐκείνων ὅσοι ἔμειναν ὀπίσω, τὴν γενικὴν λύπην τῶν κατοίκων, οἱ ὁποῖοι ἔφευγαν ἀπὸ τὴν
ἀγαπημένην των πατρίδα. Εἶδα πολλοὺς νὰ φιλοῦν τοὺς χαλασμένους τοίχους τῶν οἰκιῶν τους, εἶδα ἄλλους νὰ δένουν καὶ νὰ
φυλάττουν εἰς τὰ στήθη των ὡσὰν φυλακτὸν ὀλίγο χῶμα ἀπὸ τὴν ἁγιασμένην γῆν.
Γεώργιος Δροσίνης.
«Τὸ τέλος τοῦ Μεσολογγίου - ἡ ἔξοδος τῆς φρουρᾶς»,
ἀπὸ τὸ βιβλίο «Γ. Δροσίνης», εἰσαγωγὴ καὶ ἐκλογὴ κειμένων
Φ.Π.Λογοθέτη. Ἔκδοση «Συλλ. Ὠφελ. Βιβλίων» σελ. 172.

«ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ» - 1 Νοεμβρίου 1989.
~~
Σύντομο βιογραφικό Γεωργίου Δροσίνη.
~ 1859. Γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα. Μεσολογγίτης τὴν καταγωγή.
~ 1879. Πρωτοδημοσίευσε στίχους στὸ "Παμπαγά" καὶ στὸ "Μὴ χάνεσα".
~ 1880. Ἐκδίδεται ἡ πρώτη ποιητικὴ συλλογὴ μὲ τὸν τίτλο " Ἱστοὶ Ἀράχνης".
~ 1881. Κυκλοφορεῖ ἡ συλλογὴ "Σταλακτῖται", ὅπου καὶ ἡ " Ἀνθισμένη Ἀμυγδαλιά". Ἔγραψε πολλὰ ἔργα, ποιητικὰ καὶ πεζά.
~ 1889. Ἱδρύεται ὁ "Σύλλογος πρὸς Διάδοσιν Ὠφελίμων Βιβλίων" καὶ γίνεται γενικὸς γραμματεύς. Τὴν θέση αὐτὴ διατήρησε
μέχρι τὸν θάνατό του.
~ 1894. Μετατρέπει τὸ περιοδικὸ " Ἑστία" σὲ καθημερινὴ ἐφημερίδα.
~ 1908. Γίνεται Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς Δημοτικῆς Ἐκπαίδευσης τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.
~ 1909. Ξεκινᾶ τὸ ἔργο του στὴ Σεβαστοπούλειο Σχολἠ.
~ 1913. Ἀναλαμβάνει τμηματάρχης Γραμμάτων καὶ Καλῶν Τεχνῶν.
~ 1924. Διευθυντὴς τοῦ μουσείου τῶν Κοσμητικῶν Τεχνῶν.
Διευθύνει περιοδικά, ἡμερολόγια, έφημερίδες.
Τιμήθηκε μὲ τὸ Ἀριστεῖον Γραμμάτων.
.Ἱδρυτὴς τῆς Σχολῆς Τυφλῶν καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα μέλη τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.
Μαζὺ μὲ τὸν Κ. Παλαμᾶ, θεωρεῖται ὁ γενάρχης τῆς Νέας Ἀθηναϊκῆς Σχολῆς. Τραγουδᾶ τὰ ἁπλὰ καὶ τὰ ταπεινά. Μέλημά του
εἶναι ἡ διαφώτιση τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἀναγέννηση τοῦ ἔθνους.
~ 1951. 3 Ἰανουαρίου. Πέθανε στὴν Κηφισιά.
====
Εικόνα * Τὸ πρῶτο φῦλλο τῆς 6ης Μαρτίου τοῦ 1894, ποὺ ἀπανατυπώθηκε στὴν ἐπέτειο τῶν 120
χρόνων.

Εικόνα * Ἕνα ἀπὸ τὰ πλεῖστα ἐκθέματα τοῦ τότε Μουσείου Κοσμητικῶν Τεχνῶν, τώρα: Μουσεῖο Λαϊ-
κῆς Τέχνης, στὴν Ἀθήνα.
Εικόνα * Νέα Ἀθηναϊκὴ Σχολή. Γεώργιος Ροϊλός(1867 - 1928, "Οἱ ποιητές" (π. 1919). Λάδι σὲ μου-
σαμά, 130 ἑκ. x 170 ἑκ.Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός». Μεγάλοι ποιητές τῆς γενιᾶς τοῦ 1880. Στὰ δεξιὰ τὴς σύνθεσης: ὁ Ἀριστομένης Προβελέγγιος
διαβάζει ποίημά του, ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς δεξιά, Γεώργιος Στρατήγης, Γεώργιος Δροσίνης, Ἰωάννης Πολέμης, Κωστῆς Παλαμᾶς, Γεώργιος Σουρῆς καὶ, ὅπως εἴ-
παμε, Ἀριστομένης Προβελέγγιος.
Εἶμαι ὁ μεσιὲ Κλινοηδυεπὴς
ὡραῖος, ὀλέθριος.
Καί, ἡ τελευταία λέξη τῆς κλιν'-ἐρασμιότητος: :klino:
Περᾶστε τὸ ποντίκι σας πάνω στὴν εἰκόνα, τίποτ' ἄλλο δὲν σᾶς λέω!
Άβαταρ μέλους
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
Extreme poster
 
Δημοσ.: 33126
Εγγραφη: Ιανουάριος 31st, 2008, 11:31 pm
Τοποθεσια: Κλινοηδυεπὲς ΠαραΓατιανὸν ἀθηναϊκὸν κλεινὸν τέρας. Κλινοχαρής ἐπωνομασθεὶς Οἰδίνους!
Το μέλος ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Επόμενη

Επιστροφή στην Λογοτεχνία

Μετάβαση στην αρχή της σελίδας

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 11 επισκέπτες