ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΓΓΙΞΑΝ

Πεζογραφία, ποίηση, γλώσσα και γραπτός λόγος, βιβλία.

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: AntiBeko και 8 επισκέπτες

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΓΓΙΞΑΝ

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Μάιος 18th, 2005, 3:33 pm

Αν κάποιο ποίημα μας άγγιξε ας το μοιραστούμε εδώ ...


:smt006
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Μάιος 18th, 2005, 3:41 pm

Αναδημοσιεύω σε κάτι που συνάντησα surfάροντας στο διαδύκτιο:

Η πόλις του Μορφέα

«Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί»
Τα νυχτοπούλια ούρλιαζαν στα έρημα σχολεία.
Πούνε αυτοί που φέρνουνε το νόμο και το δίκιο
Κι όσοι μιλούν με τους Θεούς κι οι λιγοστοί σοφοί
Τις πόρτες ξεκλειδώνουνε οχυρωμένοι πάλι
Πίσω από λόγια ξύλινα που γρήγορα σαπίζουν.
Αναμασούν τη Λευτεριά
Φτύνοντας το μεδούλι Της στις κάσες με τις λύρες,
Μήπως και ξεγελάσουνε του κόσμου τον αφέντη.
Στον πύργο ετούτο της Βαβέλ λειψοί είμαστε και λίγοι
Αναπαυμένοι στων χορηγών την θαλπωρή
Κοιμόμαστε μ αλλότρια όνειρα και ζούμε μύθους πλάνους.
Δώρα μοιράσαν οι εχθροί μεσ από τα γυάλινα άλογα στα σπλάχνα των σπιτιών
Μας χόρτασαν με θαύματα
Σάρκες ωμές, κόκαλα ξασπρισμένα
Και κόκκινο κρασί από ώριμους λωτούς
Σα να έγραφαν επίλογο
Για κείνο το πεδίο της δόξας το λαμπρό.

πρόκειται για ένα όμορφο ποίημα ενός μαθητή (δυστυχώς δεν αναφέρει όλο το όνομά του παρά μόνο το μικρό ''Άρης Π.'' , μαθητή του Νυχτερινού Λυκείου Ρεθύμνου , ο οποίος απέσπασε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών )
http://www.aparadektoi.gr/index.php?opt ... 4&Itemid=1
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Μάιος 19th, 2005, 6:27 pm

Robert Burns

A Red, Red Rose
[Hear Red, Red Rose]
1794
O my Luve's like a red, red rose,
That's newly sprung in June:
O my Luve's like the melodie,
That's sweetly play'd in tune.

As fair art thou, my bonie lass,
So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
Till a' the seas gang dry.

Till a' the seas gang dry, my dear,
And the rocks melt wi' the sun;
And I will luve thee still, my dear,
While the sands o' life shall run.

And fare-thee-weel, my only Luve!
And fare-thee-weel, a while!
And I will come again, my Luve,
Tho' 'twere ten thousand mile!

Εικόνα

http://www.robertburns.org
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Μάιος 19th, 2005, 6:30 pm

Rober Burns
John Barleycorn: A Ballad



1782
Type: Poem

There was three kings into the east,
Three kings both great and high,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn should die.

They took a plough and plough'd him down,
Put clods upon his head,
And they hae sworn a solemn oath
John Barleycorn was dead.

But the cheerful Spring came kindly on,
And show'rs began to fall;
John Barleycorn got up again,
And sore surpris'd them all.

The sultry suns of Summer came,
And he grew thick and strong;
His head weel arm'd wi' pointed spears,
That no one should him wrong.

The sober Autumn enter'd mild,
When he grew wan and pale;
His bending joints and drooping head
Show'd he began to fail.

His colour sicken'd more and more,
He faded into age;
And then his enemies began
To show their deadly rage.

They've taen a weapon, long and sharp,
And cut him by the knee;
Then tied him fast upon a cart,
Like a rogue for forgerie.

They laid him down upon his back,
And cudgell'd him full sore;
They hung him up before the storm,
And turned him o'er and o'er.

They filled up a darksome pit
With water to the brim;
They heaved in John Barleycorn,
There let him sink or swim.

They laid him out upon the floor,
To work him farther woe;
And still, as signs of life appear'd,
They toss'd him to and fro.

They wasted, o'er a scorching flame,
The marrow of his bones;
But a miller us'd him worst of all,
For he crush'd him between two stones.

And they hae taen his very heart's blood,
And drank it round and round;
And still the more and more they drank,
Their joy did more abound.

John Barleycorn was a hero bold,
Of noble enterprise;
For if you do but taste his blood,
'Twill make your courage rise.

'Twill make a man forget his woe;
'Twill heighten all his joy;
'Twill make the widow's heart to sing,
Tho' the tear were in her eye.

Then let us toast John Barleycorn,
Each man a glass in hand;
And may his great posterity
Ne'er fail in old Scotland!





Εικόνα

http://www.robertburns.org
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Μάιος 19th, 2005, 6:38 pm

Εικόνα


http://www.whitmanarchive.org

SONG OF THE OPEN ROAD.


Afoot and light-hearted I take to the open road,
Healthy, free, the world before me,
The long brown path before me leading wherever I choose.

Henceforth I ask not good-fortune, I myself am good-fortune,
Henceforth I whimper no more, postpone no more, need nothing,
Done with indoor complaints, libraries, querulous criticisms,
Strong and content I travel the open road.

The earth, that is sufficient,
I do not want the constellations any nearer,
I know they are very well where they are,
I know they suffice for those who belong to them.

(Still here I carry my old delicious burdens,
I carry them, men and women, I carry them with me wherever I go,
I swear it is impossible for me to get rid of them,
I am fill'd with them, and I will fill them in return.)


You road I enter upon and look around, I believe you are not all
that is here,

I believe that much unseen is also here.

Here the profound lesson of reception, nor preference nor denial,
The black with his woolly head, the felon, the diseas'd, the illiterate
person, are not denied;

The birth, the hasting after the physician, the beggar's tramp, the
drunkard's stagger, the laughing party of mechanics,

The escaped youth, the rich person's carriage, the fop, the eloping
couple,

The early market-man, the hearse, the moving of furniture into the
town, the return back from the town,

They pass, I also pass, any thing passes, none can be interdicted,
None but are accepted, none but shall be dear to me.


You air that serves me with breath to speak!
You objects that call from diffusion my meanings and give them
shape!

You light that wraps me and all things in delicate equable showers!
You paths worn in the irregular hollows by the roadsides!
I believe you are latent with unseen existences, you are so dear
to me.


You flagg'd walks of the cities! you strong curbs at the edges!
You ferries! you planks and posts of wharves! you timber-lined
sides! you distant ships!
You rows of houses! you window-pierc'd façades! you roofs!
You porches and entrances! you copings and iron guards!
You windows whose transparent shells might expose so much!
You doors and ascending steps! you arches!
You gray stones of interminable pavements! you trodden crossings!
From all that has touch'd you I believe you have imparted to
yourselves, and now would impart the same secretly to me,

From the living and the dead you have peopled your impassive
surfaces, and the spirits thereof would be evident and
amicable with me.



The earth expanding right hand and left hand,
The picture alive, every part in its best light,
The music falling in where it is wanted, and stopping where it is
not wanted,

The cheerful voice of the public road, the gay fresh sentiment of
the road.


O highway I travel, do you say to me Do not leave me?
Do you say Venture not—if you leave me you are lost?
Do you say I am already prepared, I am well-beaten and un-
denied, adhere to me?


O public road, I say back I am not afraid to leave you, yet I love
you,

You express me better than I can express myself,
You shall be more to me than my poem.

I think heroic deeds were all conceiv'd in the open air, and all
free poems also,

I think I could stop here myself and do miracles,
I think whatever I shall meet on the road I shall like, and who-
ever beholds me shall like me,

I think whoever I see must be happy.


From this hour I ordain myself loos'd of limits and imaginary
lines,

Going where I list, my own master total and absolute,
Listening to others, considering well what they say,
Pausing, searching, receiving, contemplating,
Gently, but with undeniable will, divesting myself of the holds
that would hold me.

inhale great draughts of space,
The east and the west are mine, and the north and the south are
mine.


I am larger, better than I thought,
I did not know I held so much goodness.

All seems beautiful to me,
I can repeat over to men and women You have done such good
to me I would do the same to you,

I will recruit for myself and you as I go,
I will scatter myself among men and women as I go,
I will toss a new gladness and roughness among them,
Whoever denies me it shall not trouble me,
Whoever accepts me he or she shall be blessed and shall bless me.


Now if a thousand perfect men were to appear it would not amaze
me,

Now if a thousand beautiful forms of women appear'd it would
not astonish me.


Now I see the secret of the making of the best persons,
It is to grow in the open air and to eat and sleep with the earth.

Here a great personal deed has room,
(Such a deed seizes upon the hearts of the whole race of men,
Its effusion of strength and will overwhelms law and mocks all
authority and all argument against it.)


Here is the test of wisdom,
Wisdom is not finally tested in schools,
Wisdom cannot be pass'd from one having it to another not
having it,

Wisdom is of the soul, is not susceptible of proof, is its own proof,
Applies to all stages and objects and qualities and is content,
Is the certainty of the reality and immortality of things, and the
excellence of things;

Something there is in the float of the sight of things that provokes
it out of the soul.


Now I re-examine philosophies and religions,
They may prove well in lecture-rooms, yet not prove at all under
the spacious clouds and along the landscape and flowing
currents.

Here is realization,
Here is a man tallied—he realizes here what he has in him,
The past, the future, majesty, love—if they are vacant of you,
you are vacant of them.


Only the kernel of every object nourishes;
Where is he who tears off the husks for you and me?
Where is he that undoes stratagems and envelopes for you and me?

Here is adhesiveness, it is not previously fashion'd, it is apropos;
Do you know what it is as you pass to be loved by strangers?
Do you know the talk of those turning eye-balls?


Here is the efflux of the soul,
The efflux of the soul comes from within through embower'd
gates, ever provoking questions,

These yearnings why are they? these thoughts in the darkness
why are they?

Why are there men and women that while they are nigh me the
sunlight expands my blood?

Why when they leave me do my pennants of joy sink flat and lank?
Why are there trees I never walk under but large and melodious
thoughts descend upon me?

(I think they hang there winter and summer on those trees and
always drop fruit as I pass;)

What is it I interchange so suddenly with strangers?
What with some driver as I ride on the seat by his side?
What with some fisherman drawing his seine by the shore as I
walk by and pause?

What gives me to be free to a woman's and man's good-will?
what gives them to be free to mine?



The efflux of the soul is happiness, here is happiness,
I think it pervades the open air, waiting at all times,
Now it flows unto us, we are rightly charged.

Here rises the fluid and attaching character,
The fluid and attaching character is the freshness and sweetness
of man and woman,

(The herbs of the morning sprout no fresher and sweeter every
day out of the roots of themselves, than it sprouts fresh
and sweet continually out of itself.)

Toward the fluid and attaching character exudes the sweat of the
love of young and old,

From it falls distill'd the charm that mocks beauty and attainments,
Toward it heaves the shuddering longing ache of contact.


Allons! whoever you are come travel with me!
Traveling with me you find what never tires.

The earth never tires,
The earth is rude, silent, incomprehensible at first, Nature is rude
and incomprehensible at first,

Be not discouraged, keep on, there are divine things well envelop'd,
I swear to you there are divine things more beautiful than words
can tell.


Allons! we must not stop here,
However sweet these laid-up stores, however convenient this dwell-
ing we cannot remain here,

However shelter'd this port and however calm these waters we
must not anchor here,

However welcome the hospitality that surrounds us we are per-
mitted to receive it but a little while.



Allons! the inducements shall be greater,
We will sail pathless and wild seas,
We will go where winds blow, waves dash, and the Yankee clipper
speeds by under full sail.


Allons! with power, liberty, the earth, the elements,
Health, defiance, gayety, self-esteem, curiosity;
Allons! from all formules!
From your formules, O bat-eyed and materialistic priests.

The stale cadaver blocks up the passage—the burial waits no
longer.


Allons! yet take warning!
He traveling with me needs the best blood, thews, endurance,
None may come to the trial till he or she bring courage and health,
Come not here if you have already spent the best of yourself,
Only those may come who come in sweet and determin'd bodies,
No diseas'd person, no rum-drinker or venereal taint is permitted
here.

I and mine do not convince by arguments, similes, rhymes,
We convince by our presence.)


Listen! I will be honest with you,
I do not offer the old smooth prizes, but offer rough new prizes,
These are the days that must happen to you:
You shall not heap up what is call'd riches,
You shall scatter with lavish hand all that you earn or achieve,
You but arrive at the city to which you were destin'd, you hardly
settle yourself to satisfaction before you are call'd by an
irresistible call to depart,

You shall be treated to the ironical smiles and mockings of those
who remain behind you,

What beckonings of love you receive you shall only answer with
passionate kisses of parting,

You shall not allow the hold of those who spread their reach'd
hands toward you.



Allons! after the great Companions, and to belong to them!
They too are on the road—they are the swift and majestic men—
they are the greatest women,

Enjoyers of calms of seas and storms of seas,
Sailors of many a ship, walkers of many a mile of land,
Habituès of many distant countries, habituès of far-distant dwellings,
Trusters of men and women, observers of cities, solitary toilers,
Pausers and contemplators of tufts, blossoms, shells of the shore,
Dancers at wedding-dances, kissers of brides, tender helpers of
children, bearers of children,

Soldiers of revolts, standers by gaping graves, lowerers-down of
coffins,

Journeyers over consecutive seasons, over the years, the curious
years each emerging from that which preceded it,

Journeyers as with companions, namely their own diverse phases,
Forth-steppers from the latent unrealized baby-days,
Journeyers gayly with their own youth, journeyers with their
bearded and well-grain'd manhood,

Journeyers with their womanhood, ample, unsurpass'd, content,
Journeyers with their own sublime old age of manhood or woman-
hood,

Old age, calm, expanded, broad with the haughty breadth of the
universe,

Old age, flowing free with the delicious near-by freedom of death.
Allons! to that which is endless as it was beginningless,
To undergo much, tramps of days, rests of nights,
To merge all in the travel they tend to, and the days and nights
they tend to,

Again to merge them in the start of superior journeys,
To see nothing anywhere but what you may reach it and pass it,
To conceive no time, however distant, but what you may reach it
and pass it,

To look up or down no road but it stretches and waits for you,
however long but it stretches and waits for you,

To see no being, not God's or any, but you also go thither,
To see no possession, but you may possess it, enjoying all without
labor or purchase, abstracting the feast yet not abstracting
one particle of it,

To take the best of the farmer's farm and the rich man's elegant
villa, and the chaste blessings of the well-married couple,
and the fruits of orchards and flowers of gardens,

To take to your use out of the compact cities as you pass through,
To carry buildings and streets with you afterward wherever you go,
To gather the minds of men out of their brains as you encounter
them, to gather the love out of their hearts,

To take your lovers on the road with you, for all that you leave
them behind you,

To know the universe itself as a road, as many roads, as roads for
traveling souls.


All parts away for the progress of souls,
All religion, all solid things, arts, governments—all that was or is
apparent upon this globe or any globe, falls into niches and
corners before the procession of souls along the grand roads
of the universe.


Of the progress of the souls of men and women along the grand
roads of the universe, all other progress is the needed
emblem and sustenance.


Forever alive, forever forward,
Stately, solemn, sad, withdrawn, baffled, mad, turbulent, feeble,
dissatisfied,

Desperate, proud, fond, sick, accepted by men, rejected by men,
They go! they go! I know that they go, but I know not where
they go,

But I know that they go toward the best—toward something
great.

Whoever you are, come forth! or man or woman come forth!
You must not stay sleeping and dallying there in the house,
though you built it, or though it has been built for you.


Out of the dark confinement! out from behind the screen!
It is useless to protest, I know all and expose it.

Behold through you as bad as the rest,
Through the laughter, dancing, dining, supping, of people,
Inside of dresses and ornaments, inside of those wash'd and
trimm'd faces,

Behold a secret silent loathing and despair.

No husband, no wife, no friend, trusted to hear the confession,
Another self, a duplicate of every one, skulking and hiding it goes,
Formless and wordless through the streets of the cities, polite and
bland in the parlors,

In the cars of railroads, in steamboats, in the public assembly,
Home to the houses of men and women, at the table, in the bed-
room, everywhere,

Smartly attired, countenance smiling, form upright, death under
the breast-bones, hell under the skull-bones,

Under the broadcloth and gloves, under the ribbons and artificial
flowers,

Keeping fair with the customs, speaking not a syllable of itself,
Speaking of any thing else but never of itself.


Allons! through struggles and wars!
The goal that was named cannot be countermanded.

Have the past struggles succeeded?
What has succeeded? yourself? your nation? Nature?
Now understand me well—it is provided in the essence of things
that from any fruition of success, no matter what, shall
come forth something to make a greater struggle necessary.


My call is the call of battle, I nourish active rebellion,
He going with me must go well arm'd,
He going with me goes often with spare diet, poverty, angry
enemies, desertions.



Allons! the road is before us!
It is safe—I have tried it—my own feet have tried it well—be
not detain'd!



Let the paper remain on the desk unwritten, and the book on the
shelf unopen'd!

Let the tools remain in the workshop! let the money remain
unearn'd!

Let the school stand! mind not the cry of the teacher!
Let the preacher preach in his pulpit! let the lawyer plead in the
court, and the judge expound the law.


Camerado, I give you my hand!
I give you my love more precious than money,
I give you myself before preaching or law;
Will you give me yourself? will you come travel with me?
Shall we stick by each other as long as we live?
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό Fidelio » Μάιος 19th, 2005, 7:38 pm

Τάσσος Λειβαδίτης - Βιογραφία
-----------------------------------

"Πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξω ζωή, αλλοιώς
είμαι χαμένος. Βέβαια έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος. Άν μπορούσα να ξαφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα, υποχρεώσεις συνήθεις και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις -- μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούυες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο όπως ονειρευόμουν από παιδί..."

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Και έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια πέθανε.
Fidelio
Fast poster
 
Δημοσ.: 1825
Εγγραφη: Φεβρουάριος 10th, 2005, 3:50 am
Το μέλος Fidelio, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό Fidelio » Μάιος 20th, 2005, 1:11 am

Τ.Λειβαδιτης - Εκδικηση

Φτυστε με
χτυπηστε με
ποδοπατηστε με
εγω
καθε βραδυ
σας εκδικουμε
καθως
γυριζοντας αργα
σπιτι μου
πιωμενος
ταπεινωμενος
πλαγιαζω αγκαλια
μ' ενα αηδονι

Πολυ με ειχε αγγιξει και το "Οχτω ανθρωποι βαδιζουν πανω στην Γη" του ιδιου αλλα ειναι τεραστιο για να το γραψω......
Fidelio
Fast poster
 
Δημοσ.: 1825
Εγγραφη: Φεβρουάριος 10th, 2005, 3:50 am
Το μέλος Fidelio, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό gio » Μάιος 20th, 2005, 12:23 pm

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα είναι " Ο λοχίας της αλλαγής" του Ρένου Αποστολίδη. Δυστηχώς πρέπει να βρω χρόνο για να το αντγράψω από τη ποιητική συλλογή και να το ανεβάσω. Ελπίζω να το κάνω σύντομα.

Μπράβο άγγελε για τον Robert Burns το Red red rose είναι καταπληκτικό.
I will not fear
Fear is the mindkiller,
Fear is the little death
That brings total Oblivion
I will permit my fear to pass
Over me and through me
And when its gone
I will turn the inner eye
Nothing will be there
Only I will remain.
Άβαταρ μέλους
gio
Casual Poster
 
Δημοσ.: 806
Εγγραφη: Ιανουάριος 13th, 2005, 11:09 pm
Τοποθεσια: Αθήνα
Το μέλος gio, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Ιούνιος 20th, 2005, 9:10 pm

Sed non Satiata

Bizzare deite , brunne comme les nuits.
Au parfum melange de musc et de havane,
Oeuvre de quelque obi, le Faust de la Savane,
Sorciere au flanc d' ebene, enfant de noirs minuits,

Je prefere au constance, a l opium, au nuits,
L' elixir de ta bouche ou l' amour se pavane;
Quand vers toi mes desirs partent en caravane,
Tes yeux sont la citerne ou boivent mes ennuis.

Par ces deux grands yeux noirs, soupiraux de ton ame,
O demon sans pitie! verse-moi moins de flamme;
Je ne suis pas le Styx pour t' embrasser neuf fois,

Helas! et je ne puis, Megere libertine,
Pour briser ton courage et te mettre aux abois,
Dans l' enfer de ton lit devenir Proserpine!

Charles Baudelaire
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό futuro » Ιούνιος 20th, 2005, 9:58 pm

ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Aν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή
που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν.



Μια νυχτα πηρα την ομορφιά στα γόνατα μου.

Και την βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στην δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

Ω Μαγισσες, Μιζέρια Μίσος, εσείς θα διαφυλέξετε τον θησαυρό μου.

Κατάφερα να σβήσω απο τα λογικά μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη.

Μ' ύπουλο σάλτο, χύμηξα πάνω σ'όλες τις χαρές να τις κατασπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιοιυς να δαγκάσω, πεθάινοντας, τα κοντάκια των

όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα, να πνιγώ στο αίμα, την άμμο.

Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλιστηκα στην λάσπη.

Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.

Ξεγέλασα την τρέλλα.

Κι η άνοιξη μου χάρισε, το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.


Μα τωρα τελευταία, πρίν τα φτύσω εντέλως, λέω ν' αποζητήσω το κλείδι του αρχαίου συμπόσιου μήπως και βρώ ξανά την όρεξη μου.
Το κλειδί αυτό είν' η συμπόνοια.
Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.
<<Θα παραμείνεις ύαινα...>> κτλ σκούζει ο διάβολος:
Και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.
<<Φτάσε στον θάνατο μ'΄όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου, τον εγωισμό σου, και κάθε ασυγχώρητη αμαρτία!>>
Ουφ! απήυδησα.
Αλλα, Σατανά, αγαπητέ μου φίλε, να χαρείς, οχι βλοσυρές ματιές. Περιμένω μερικές βδεληρότητες αναδρομικά.

Ωστόσο, για εσάς, τους εραστες της απουσίας του περιγραφικού ή διδακτικού ύφους σ' εναν συγγραφέα,
για σάς αποσπώ αυτές τίς λίγες ελεεινες σελίδες
απο το ημερολόγιο ενος κολασμένου.

Αρθούρος Ρεμπώ
Άβαταρ μέλους
futuro
Casual Poster
 
Δημοσ.: 552
Εγγραφη: Μάρτιος 29th, 2005, 11:27 am
Το μέλος futuro, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό futuro » Ιούνιος 20th, 2005, 10:18 pm

Η ΠΑΣΤΗ ΡΕΓΓΑ

'Hταν ένας άσπρος τοίχος - γυμνός, γυμνός, γυμνός.
Μια ανεμόσκαλα στον τοίχο - ψηλή, ψηλή, ψηλή.
Καταγής μια παστή ρέγγα - ξέρη, ξερή, ξερή.

Έρχεται` κρατά στα χέρια - τα λερά, λερά, λερά,
βαρύ σφυρί, μέγα καρφί - μυτερό, τερό, τερό
και μια κουβαρίστρα σπάγκο - χοντρή, χοντρή, χοντρή.

Ανεβαίνει αμέσως στη σκάλα - την ψηλή, ψηλή, ψηλή
και καρφώνει το καρφί - ντούκ, ντούκ, ντούκ
ψηλά στον άσπρο τοίχο - το γυμνό, γυμνό, γυμνό.

Τότε αφήνει το σφυρί - που πέφτει, πέφτει, πέφτει,
δένει στο καρφί το σπάγκο - τον μακρύ, μακρύ, μακρύ
και στην άκρη του τη ρέγγα - την ξερή, ξερή, ξερή.

Κατεβαίνει απο τη σκάλα - την ψηλή, ψηλή, ψηλή.
παίρνει αυτή και το σφυρί - το βαρύ, βαρύ, βαρύ
και πάει γυρεύοντας αλλού - μακρυά, μακρυά, μακρυά

Κι η παστή ρέγγα απο τότε - ξερή, ξερή, ξερή
απ΄του σπάγκου αυτού το τέλος - του μακρού, μακρού, μακρού
πάρα πολύ αργά κουνιέται - πάντα, πάντα, πάντα.


Έφτιαξα ένα τέτοιο μύθο - απλόν, απλόν, απλόν
για να οργίζονται οι άνθρωποι - οι σπουδαίοι, σπουδαίοι, σπουδαίοι
να γελάνε τα παιδιά - τα μικρά, μικρά, μικρά.
Άβαταρ μέλους
futuro
Casual Poster
 
Δημοσ.: 552
Εγγραφη: Μάρτιος 29th, 2005, 11:27 am
Το μέλος futuro, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό FallenAngel » Ιούλιος 1st, 2005, 11:31 am

Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα ΄ζησα κοντά στ' ακρογιάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη στη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη ζωούλα προβάλλει
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα των πρώτων μου χρόνων κοντά στο ακρογιάλι
στενάζεις καρδιά μου το ίδιο αναστέναγμα Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη στη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Μια μένα είναι η μοίρα μου μια μένα είνε η χάρη μου δεν γνώρισα κι άλλη
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη
Και να! μεσ' στον ύπνο μου την έφερε τ' όνειρο κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη τη θάλασσα εκεί την πλατιά τη μεγάλη
Κι εμέ τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε μια πίκρα μεγάλη
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα της πρώτης λαχτάρας μου καλό μου ακρογιάλι!
Ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου και ποια ανεμοζάλη
που δε μου την κοίμιζες και δεν την ανάπαυες πανώριο ξαγνάντεμα κοντά στ' ακρογιάλι
Μια πίκρα είν' αμίλητη μια πίκρα είν' αξήγητη μια πίκρα μεγάλη
η πίκρα που είν' άσβηστη και μεσ' τον παράδεισο των πρώτων μας χρόνων κοντά στο ακρογιάλι
Κωστης Παλαμας
FallenAngel
 
Το μέλος FallenAngel, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό Draganov » Ιούλιος 5th, 2005, 11:36 pm

Εικόνα

Αφιερωμένο σ΄εκείνους που... ξέρουν...

Η μελωδία είναι εξαιρετική πάντως :wink:
Durch Nacht zum Licht, durch Kampf zum Sieg !!!

- ARBEIT MACHT FREI -
Άβαταρ μέλους
Draganov
New poster
 
Δημοσ.: 319
Εγγραφη: Απρίλιος 23rd, 2005, 4:10 pm
Τοποθεσια: Ευρώπη
Το μέλος Draganov, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό Draganov » Ιούλιος 6th, 2005, 12:17 am

ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας -
κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ' όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Κι αν είναι
κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δένδρα
για τίποτ' άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόψ' το,
και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π' όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να 'ρθει,
κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να σ' το πει, μια ιδέα να σ' το προστάξει,
κορόνα ιδέα, ιδέα σπαθί που θα είν' απάνου απ' όλα.



Κωστής Παλαμάς
Τελευταία επεξεργασία απο Draganov την Ιούλιος 6th, 2005, 12:20 am, επεξεργάστηκε 1 φορές συνολικά.
Durch Nacht zum Licht, durch Kampf zum Sieg !!!

- ARBEIT MACHT FREI -
Άβαταρ μέλους
Draganov
New poster
 
Δημοσ.: 319
Εγγραφη: Απρίλιος 23rd, 2005, 4:10 pm
Τοποθεσια: Ευρώπη
Το μέλος Draganov, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Δημοσίευσηαπό Draganov » Ιούλιος 6th, 2005, 12:18 am

Ο Γκρεμιστής

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης
και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.
Είμ' ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει
Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σταν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!


Κ.Παλαμάς
Durch Nacht zum Licht, durch Kampf zum Sieg !!!

- ARBEIT MACHT FREI -
Άβαταρ μέλους
Draganov
New poster
 
Δημοσ.: 319
Εγγραφη: Απρίλιος 23rd, 2005, 4:10 pm
Τοποθεσια: Ευρώπη
Το μέλος Draganov, σύμφωνα με τους όρους χρήσης που αποδέχτηκε κατά την εγγραφή του, φέρει την αποκλειστική ευθύνη της παραπάνω δημοσίευσης, των απόψεων/θέσεων που εκφράζονται μέσω αυτής, καθώς και την επιλογή συνδέσμων που τυχόν συμπεριλαμβάνονται. Για άμεση επικοινωνία με τον διαχειριστή του phorum.gr στο email: admin(@)phorum.gr

Επόμενη

Επιστροφή στην Λογοτεχνία

Μετάβαση στην αρχή της σελίδας

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: AntiBeko και 8 επισκέπτες